Mind Scrap......

kya galat... kya sahi.....

2012-01-31T22:54:00.000+05:30

Pata hai.. Yahaan se bahut door.. Galat aur sahi ke paar.. Ek maidan hai.. Main wahaan milunga tujhe..

I am trying to stay... to live in that maidan since college and to some extent I am succeeded. My friends says I am the person among our friends who enjoyed life most. I am not sure about enjoyment as I am more dis-satisfied with life then my friends but yes, my life is more adventurous then theirs. Reason is that I was never worried about moral, principals set by society or what others will think and did what I want to, what I liked. Obviously some did are too personal to share with everyone and only few close friends knew. but then that's enough for me... I don't that cool attitude that I make my own rules n like that but ya, I don't follow rules blindly. I will break signal at cross roads if I feel I will not create any traffic n its safe to cross the road even on red signal...

so people don't worry about society and enjoy the life... but ya do worry about traffic policeman whenever u want to break the red signal... :) ...

but there is one thing which I want to do but yet to complete is public speaking. :( ... I have a bad stage fear and too afraid to public speaking.... :( :( :( .... I don't know I have fear that people will laugh at me or don't have confidence to go do good on stage as I always wanted to do best... that's one of the new year resolutions....

hopefully there will be some improvements in this year....

year review..... 2011....

2011-12-20T08:32:00.000+05:30

You must be thinking review 2011 before end but if nothing happened in 50 weeks, nothing is going to change in 2 weeks. yup, Its been a year since I came back from successful trip of USA and it is complete waste; I did nothing apart from going office and completing day 2 day work. It is wasted professionally. Last year I was busy in one assignment and got credit too. This year, no important assignment and not even blogging :). I had set few goals at the start of year (as always.. by tradition...) and when I checked it today, not a single one accomplish.

anyways.... feeling good after reading Anupam's gtalk status: Don't feel bad. Lots of people have no talent...

another complete waste is book 'The witch of Portobello By Paulo Coelho', at least for me. It keeps talking about searching your reason for life, your mission on the earth and blah blah... I did try that few years back and failed miserably. Book says the do the things that you love, that you enjoy most. Well, I enjoy cricket, movies and reading but I am not good in any of these that I can earn decent money for living hence.. anyways, I like few quotes from book and sharing with you. Enjoy....

No one lights a lamp in order to hide it behind the door: the purpose of light is to create more light, to open people's eyes, to reveal the marvels around.
Pity those who seek for shepherds, instead of longing for freedom! An encounter with the superior energy is open to anyone, but remains far from those who shift responsibility onto others.
Because all my life I've learned to suffer in silence.
Christ said: "Come unto me all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest." Church has changed those words to read: "Come unto me all ye who follow our rules, and the let the heavy laden go hang!" Jesus might have replied: 'My Child, I've been excluded too. It's a very long time since they've allowed me in there.'
'when I dance, I'm a free woman, or, rather, a free spirit who can travel through the universe, contemplate the present, diving the future, and be transformed into pure energy. And that gives me enormous pleasure, a joy that always goes far beyond everything I've experienced or will experience in my lifetime.'
I came in search of a meaning for my life, because, at present, its only meaning is my son and I'm afraid I might end up destroying him, either by being over-protective or by projecting onto him the dreams I've never managed to realise.
'Do you know what the word "ecstasy" means? It comes from the Greek and means, "to stand outside yourself".
I dance whenever I can, but music only exists because the pauses exist. When I'm doing something, I feel complete, but no one can keep active 24 hours a day. As soon as I stop, I feel there's something lacking. You've often said to me that I'm a naturally restless person, but I didn't choose to be that way. I'd like to sit here quietly, watching television, but I can't. My brain won't stop. Sometimes, I think I'm going mad.
When I die, bury me standing, because I've spent all my life on my knees!'

and its from me: New year is on horizon and so the new hope.... :)

Morning that is not coming... :( ...

2011-02-12T10:59:00.000+05:30

Everyone sees dream, dream of perfect beginning... I am dreaming of perfect beginning of day since I started job.... I was lean boy during college days, well.. not lean but yes, average body.. neither lean nor fat n it's better then lean, right? :) .... anyways, ones my professional life started, I fell into same software professionals category who spent long hours at office, at chair n less outside, less gym... less physical activity... n then its bound to happen.... :( .....

Three years back, My doctor friend asked me to check my cholesterol level and as he guess, it was on higher side and he advised me to start jogging/walking 3 km per day.... since then I am dreaming of wake up early at 6 am and go for running.... I promised him for 3 months n its been 3 years now... :( ....

Last year, Hetsi born and as a sports lover, I would like if she makes career in some sports... n then I promised myself that I play with her.... now she is 16 months old n very active.... too active for me... :( ......

Yesterday I was desperate for today's perfect morning... preparing myself... that I will wake up today at 6 am.. go for walk n then do yoga at home... I even bought honey (someone told me it burns more calories if you take it with warm water in morning), oat (fiber food) and new shoes. and then then....

I got one issue at 8 pm and stuck in office till 11:30 pm, reached home at midnight... Today I woke up at 8 am... :( ... some dreams are to good to be real.....

and when you live at Andheri station... it's not about choice between skip dinner or not... it's about choice between McDonald and vada-pav :) .... n damn... McDonald opens from 6am morning to 1am night... n I took two mac-veggie after I reached home midnight....

Where I belong.......

2010-11-26T00:33:00.001+05:30

Thanks Giving and Diwali... Cheese Pizza and Butter Roti... Great Breads but dull sandwich and Not so good breads but spicy vada-pav... -5c winter and 18c winter... 1-month long colorful fall season and 5 day single color fall season... Clean / Clear / Wider roads and Crowd / Narrow roads... Friendly Greetings to Everyone and Warmly Ram-Ram only to close friends... Thanks for each n every small favour and Taken for granted even for bigger things... 8 to 5 working hours and 10 to 10 working hours... 10 minutes quick alone lunch at desk and 1 long hour group lunch at canteen... Father goes to school to pick kids and Mother works from Morning to Night... White and Black and Brown People................

All these differences I enjoyed in last 2 months.... I worked in office alone (team mates worked from home) on Diwali weekend and enjoying leave today on Thanks giving day.

Being an software engineer, I have an option to choose city n country and often asked why I am in Mumbai and not in USA/UK. and now I have seen USA... I am not sure life would be different for me here.

Surely living standard of life is better in USA and many more things which I enjoyed here (like NYC city, Casino at Atlantic city, fall colors, much more options in beer, cheese filled pizza, snow and many more) are not possible in India but then it asks for many sacrifices too, specially social life is completely different here. You have to leave behind your relatives, close friends, favourite hangout places, spice food, not-so-social etiquette and many more things which are near your hearts. But yes, I would definitely like to enjoy my bachelor life here but...aah... that's no longer story now and I am even happy with my life in India.

I enjoyed my stay here and I am enjoying life in India too.... There are attractions and dreams at both places and both place asks to leave few things behind.... I am not sure where I belong too.... and where I will enjoy more...

નુતન વર્ષાભિનંદન....

2010-11-06T17:51:00.000+05:30

સૌને દિવાળીની હાર્દિક શુભેચ્છાઓ અને નવા વર્ષના સાલ મુબારક....

અમારા માટે તો જો કે દિવાળી દિવાળી રહી નથી, અરે ના ના... મેં કોઈ દેવાળું નથી ફૂંક્યું. હજી મારી નોકરી સલામત છે અને એ સલામત રહે માટે રોજ ૧૨-૧૪ કલાક કામ કરું છું, શનિ-રવિનાં પણ... હમણાં હમણાં મેં મારા પરમ મિત્ર આળસ જોડે દુશ્મની કરીને પરમ દુશ્મન મહેનત જોડે દોસ્તી કરવાની કોશીશ કરી છે અને કહેવું પડશે કે દિવસો સારા નથી જઈ રહ્યા, એટલે જ કહે છે કે, જે તમારા સ્વભાવમાં ના હોય એ કામ ના કરવા જોઈએ.

મેં મલ્ટી-ટાસ્કીંગ એટલે કે એક સાથે ઘણા બધા કામ કરવાની કોશિશ કરું છું, ઓફીસના કામ સિવાય રોજના કામ-કાજ પણ. કહેવું પડશે કે ભૂલો વધારે થઇ રહી છે એમાં, મહેનત કોઈ મદદ કરતું નથી મને. સોમવારે ચાનાં વાસણ ધોવાના રહી ગયા, મંગળવારે ઓફિસનું કાર્ડ ભૂલી ગયો (પહેલી વાર ૫ વર્ષમાં, લોકો છાશવારે ભૂલતા હોય છે પણ.....), બુધવારે સેલફોન ભૂલી ગયો, ગુરુવારે ઈસ્ત્રી કરતા કરતા ચા બનાવતો હતો અને ચા ઊભરાઈને બહાર આવી ગયી. શુક્રવારે થોડી મદદ આળસની લીધી અને કંઈ ના ભૂલ્યો, જુના દોસ્તો એ જુના દોસ્તો. જો કે ઓફીસમાં મહેનતની દોસ્તી થોડી કામ આવી રહી છે.

અને આમ પણ નવું વર્ષ આવે છે કાલે કંઈક તો સંકલ્પ તો લેવો પડશે ને, અહી અમેરિકામાં નવા વર્ષ જેવું કંઈક લાગે. થોડાક રિતી-રીવાજો તો પાળવા પડે ને!!! એટલે અમે મહેનત જોડે દોસ્તી કરવાનો સંકલ્પ લેવાનું નક્કી કર્યું છે અને તૈયારી આ અઠવાડિયાથી કરી હતી, આળસ થોડો નારાજ થઇ ગયો છે પણ એને મનાવતાં વાર નહિ લાગે, એ તો અમારી નસ-નસમાં દોડે છે.

ચાલો ત્યારે, ચા પછી ઉભરાવાની તૈયારીમાં છે....

સૌને સાલ મુબારક.....

Courage...... and IT.....

2010-10-15T07:58:00.000+05:30

Courage, it is tricky word, especially in software industry. Usually In real word, it defines you, defines your life, defines you character. The more courageous you are the more fruitful life you have. However, in the software industry, the more courageous you are, more n more n more work you have and that work is fruitful or not, aah that depends on luck, no guarantee for that. Only guarantee is that tons of work is following courageous people here.

So why people show courage here, for money? I don’t think so.

It is easy to delegate work to other and leave early (well, leaving on time is count as leaving early here), it is easy to say that it is not my issue and don’t care about it. But it will heart you inside (if you know that you can solve it better way or faster). It would be hard for you to sleep well.

When issue arrives, you will say, I will do it and that's the courage. And then… You will be in office before every one arrives, you will be last one in office to leave and you will be working during weekends too. Your manager will see you first whenever issue occurs; your team-mates will see you for resolutions. People will respect you more for what you are doing and and and… expect you to do more n more n more…. And your family, they will miss you surely.

Then why people show courage!!!! Courage comes from your inner-self. Here courage brings lots of work and responsibilities but it brings honor too. More than honor, self-respect is why people show courage. A feeling when you solved difficult/complex issue is not less than winning a cricket match or wining a race. It excites you and give you thrill to solve more complex things. Obviously it is slow process compare to other thrilling experiences, it is more like Chess. Mental strength is what asks this industry.

For me being courageous is pride thing and I will honor person who show courage to resolve each n every issue occurs although he is poor social life. And I salute the person who do both very well. It is tough here to having good social life with being courageous. It is tougher to be courageous….

If it's free... it's not worth it... general perception....

2010-10-07T07:55:00.000+05:30

Taken from one of the forwarded mail.... not sure it's true or not ... but sounds true... :) ...

-------------------------------------------------------------------------------

In Washington DC, at a Metro Station, on a cold January morning in 2007, this man with a violin played six Bach pieces for about 45 minutes. During that time, approximately 2,000 people went through the station, most of them on their way to work. After about 3 minutes, a middle-aged man noticed that there was a musician playing. He slowed his pace and stopped for a few seconds, and then he hurried on to meet his schedule.

About 4 minutes later:

The violinist received his first dollar. A woman threw money in the hat and, without stopping, continued to walk.

At 6 minutes:

A young man leaned against the wall to listen to him, then looked at his watch and started to walk again.

At 10 minutes:

A 3-year old boy stopped, but his mother tugged him along hurriedly. The kid stopped to look at the violinist again, but the mother pushed hard and the child continued to walk, turning his head the whole time. This action was repeated by several other children, but every parent - without exception - forced their children to move on quickly.

At 45 minutes:

The musician played continuously. Only 6 people stopped and listened for a short while. About 20 gave money but continued to walk at their normal pace. The man collected a total of $32.

After 1 hour:

He finished playing and silence took over. No one noticed and no one applauded. There was no recognition at all.

No one knew this, but the violinist was Joshua Bell, one of the greatest musicians in the world. He played one of the most intricate pieces ever written, with a Stradivarius violin worth $3.5 million dollars. Two days before, Joshua Bell sold-out a theater in Boston where the seats averaged $100 each to sit and listen to him play the same music.

This is a true story. Joshua Bell, playing incognito in the DC Metro Station, was organized by the Washington Post as part of a social experiment about perception, taste and people's priorities.

This experiment raised several questions:
*In a common-place environment, at an inappropriate hour, do we perceive beauty?

*If so, do we stop to appreciate it?
*Do we recognise talent in an unexpected context?

One possible conclusion reached from this experiment could be this:

If we do not have a moment to stop and listen to one of the best musicians in the world, playing some of the finest music ever written, with one of the most beautiful instruments ever made . . .

How many other free things are we missing as we rush through life?

Reporting USA....

2010-09-22T08:04:00.000+05:30

I am stealing time here to write for blog…. Seriously… not getting enough time to share my US experience…… and no funny/odd things happened to me to share… ya. Ya.. I know you all disappointed by reading this but its true… :) ……

Flight was more than comfortable and Airport procedure finished just in 10-15 minutes at both airports; it may be business class tkt effect, no queues at all. Ya ya… At all counter, they asked for my passport just to verify that I am same guy who traveling in business class as I m not looking at all business class traveler. I also got to know that ones I boarded, all seats were filled either by Aged Indians or Foreigners….. So but obvious they doubting me for stealing ticket. Anyways, I enjoyed flight as it was my 1st one (Yup, I never traveled in domestic flight even and forget USA, I haven’t been to Nepal where visa is not required) and I specifically asked for window ticket and got that. It was wonderful experience. And I have no clue how much I eat/drink/sleep during 18 hours flight including 2 hours break at Brussels. Brussels airport is surrounded by greenery and it has nice views.

And now I am enjoying USA very much except work loadL. Weather is great here (till now). It is around 25, neither hot nor cold. My office and hotel is in village kind of place so not much traffic here and most of the bungalows having big gardens at all place.

You know, I drove car on 1st day itself (obviously Amar sits beside me and driving back seat driver). From 3rd day I am driving on my own to office, yuppie….. Left hand driving doesn’t cause me much problem (may be I m leftie and it helped). But lane shifting is hell here; you need to turn neck before change the lane. Oops… why don’t it is enough to check in mirror n change like India!!! Till date, only 1 honk occurred to me though and that too on 1st day only and I haven’t honked anyone yet in 6 days, Strange!!!

1 more thing, here no U-turns... hardly you will find roads where you can take U-turns and we were on ride on Sunday courtesy Google maps… yes, can you believe!!! Google maps show KFC at wrong place & wrong route & our 3 miles drive became 30 miles. We were on I-80 by mistake and it is tough here, Inter-State highways… aah.. No exit comes till 15 miles and ahh... we reached one village after exit. It was like horror movie, at 8 pm, you don’t find single person outside and it was like deserted; virana kind of place. Luckily we spotted one girl in car in parking lot n she showed us the way to go back. So conclusion, Driving is no fun here unless you are aware of roads. Thinking to Buy GPS but I doubt on it as Google maps did the mistakes!!!!!!

Apart from that, all work work n work… even 1st weekend I spent in hotel and checking logs n mails n db entries… aah…… but anyways, it is because of workload only, I am here so… I m cool…. :) ….

Ya… you will not find tub in washroom here…. It's all tissue paper….. yukk…

And I will upload pics soon.... keep visiting......

Finalllyyyyy...... Flying......

2010-09-11T17:08:00.000+05:30

Finally, After doing sincere copy-paste for more than 5 years, finally company is ready to spend some money on me and sending me on site. yup, I am flying USA next week and that's the reason of no blogs since few days. I was busy with office work n more busy with visa n travel work and right now busiest in playing with my daughter, Hetsi. aah.... why this time when Hetsi is just 11 months old... when manager asked me that r u ready? and that time only one thing in my mind, should I go and leave Hetsi's 1st birthday?? but then I am waited for this for 5 years... I feel its like stigma to my career.... each of my friends from masters went on site at least ones..... :( .... and then, Thanks to modern technology, video chat, I decided yes.... I will go and I am flying... and wait is finally paid off... Company is giving me business class tkt and car at USA... yuppeeee....

Place is Whippany, NJ... Near New York and Niagara.... so that's in plan. Bungee jumping also in the list and many other things.... Let's see how it goes....

Definitely share my experience here, will try to write humor way..

Chalo.. cya..... Hetsi is awake now..

Andheri Live.....

2010-08-31T09:55:00.000+05:30

Too busy at office... working hours of last week, Mon:11AM to 11:10PM, Tue:9AM to 11:10PM, Wed: 9AM to 12PM, Thurs:9AM to 9:30PM, Fri: 9AM to 8:30PM.... so nothing comes to mind to write except project issues..... so here... pics taken during bus ride...

Bridge at Andheri East-West flyover..... this bridge is in constructions since year and half... and still 20% completed... and our manager is shouting for missing one week deadline... :( .....

Traffic at Andheri East, Nr. Western Express highway... 15 minutes journey of nights turns into 45 minutes journey during day... :( ... n you can't do anything about it.....

And today's youngsters says many times that they are living on the age..... I don't believe them... below pics prove that....

This is what I called REALLY LIVING ON THE AGE.... :) ... taken on Andheri-Jogeshwari Western Express highway....

See ya.... Enjoy Life....

The 10 Things...

2010-08-13T09:36:00.001+05:30

One more tag.... and first I thought it would be difficult for me, to write things about me but ones I start writing... it keeps flowing.... many will find this write about me is girly thing but... I love to write about myself so... may be not everyone likes to read about me but still it is for the Shomoita who tagged me and given award for honesty... so it is for you chhoti...

I m very short tempered person. U can ask Rinku... :) .... It is not that I temper with others only. I m usually angry on myself too when I do some mistakes... like I forgot novel in train last week n I cursed myself for two days. How could I forgot!!!!! I want to improve on that but then I think if I loss my short-temperaments, I will loss my aggressions-arrogance... and I feel aggressions are needed in life...
I am very punctual about timings. I am traveling since I was 15, almost 13 years now and I never missed any single train or bus. I am punctual about office timings, meetings too... :) .... and I feel very irritated when people do not value time and do not come on time after promised.
About super power, I want very very sharp memory. I would like to remember each n everything, book, movies, project issues, names, news...... I am very bad at remembering names... :( .....
I like movies... soooooooo muuuuccchhhh. I feel like I am the part of the movie, relate myself with any of the character I like... mostly Hero though... :) .... I don't like any disturbance while watching n I do not talk while watching movie. Some milestones... watched 4 movies on the trot in cinema.. 12 to 3, 3 to 6, 6 to 9, 9 to 12 and that too alone.... watched 11 movies over the weekend (Sat-Sun) last year.... and ya, I got tears many times while watching sad scenes... specially Amirkhan movies.... and ya, I like to direct movie one day, preferably with my own script.
I love reading... whenever I visit libraries.. I feel like lets sit there whole day n read all the books of library at one shot only. Earlier English was the barrier . I decided to read 50 books this year, so far finished 21.....
I hate shopping.... I hardly shop.. ones in 6 month. I still don't understand how people spend so much money on clothes, shoes, watches n god knows what. Since I gained weight too much (read last 4 years), I am never interested to buy clothes for me... :( ....
I found girls sexy who drives the car or wears the business formals. I found them independent. I already asked my wife to learn car driving... :) ...
I want to run... run like Forest Gump (movie).... to free from all cobwebs around life... but.. due to ~~health problems~~ stamina, I can not run more than 10 Min's now.... :( .. earlier I used to run for 30-40 Min's in gym....
I believe RELIGION is most overrated thing in world. World would be more peaceful without religion. Also I do not believe in Communism as Nature does not give equal power to each creature. I believe in Capitalism, where Stronger will be the survivor and winner. Power (any kind of power, knowledge, intelligence, even beauty) must be respected. Although I believe in equal opportunities.
When I was in school, I want to be an Architect only. Somehow It didn't happen and now I am software engineer. I am doing good in IT, I am still thinking .... gosh.. I would be architect... I love buildings n homes.... whenever I see new building/home, I always think about it's structure, plan and what improvements could be done...

I don't know whom to tag as apart from Alpesh sir (who obviously not interested in write about himself), none of my real friends writes anything... lets tagged to few follower... who loves to write.. Urvashi and Ramesh (not sure Ramesh would write this as he always post witty humors :) ) ... no one else comes in mind...

Random Thoughts....

2010-08-08T12:58:00.001+05:30

Hmmmmmmm...... What to write... nothing comes in my mind or heart or soul.. or whatever it is.... still I want to write something......

aah.... rain.. it is raining so heavily n continuously since last few weeks that my heart is crying for sunshine... full sunshine... rain makes me ~~sick~~.. ~~depress~~.... ya, irritating... yes, I hate rains n most my friends knew this... n it is contradictory to me as I am nature lover too.... ohh I am!!!! I like mountains n trekking excites me more than anything.... but rains..... :( ...

I am reading 'Eleven Minutes' of Paulo Coelho..... Story is nice n fast one... but still it makes me sad or to be precisely, it makes me thinking some times... story is keep asking about the meaning of life... destiny of life.... aah... I tried many times to get the true or real answer of these questions and like difficult questions of exams, never get the correct answers.... so I gave up... I accepted that it is my destiny to work as software engineer n not as cricketer or architect n I destined to constant travel.... not the filmy ones.. but weekly up-down to surat-mumbai.... n whatever life is giving me... someone told me.. you r not living life... life is living you... ya.. true but then... how many of you living life?

I was never thought I would be in pune/mumbai for job someday.. I was never thought I would be MCA from prestigious college like L.D. Eng..... I was never thought I would screwed up in 12th Standard.... Life has always some other plans for me......

What about you friends? have you planned n are you living those plans?

I ask these questions to one my friends... n he said.... you should not read Paulo Coelho anymore.... :) ...

He never read anything and he is far more happy for his current life than I am.... n still I knew, He is not doing justice to his talents....

The more you know, The more you read, The more you think.... The more you sad/depress/unsatisfied...

and that's why most of the critics/philosophers are not happy with their life.. with their world.. with real world...

Once upon a time at Traffic Signal

2010-07-27T23:07:00.004+05:30

Alarm rings.... 8 0'clock...... He wake up, brushing teeth, taking bath, getting ready and leaving his room of chawl at 8:30. He starts walking towards main road. Main road is 15 minutes away from the chawl. There is a big traffic signal at main road. He come there at 8:45 and go to one tea stall at signal. He orders tea and wait there for start of the signals.

Signal starts daily at sharp 9. Traffic Policeman is coming at 8:50-8:55. First Traffic policeman comes near tea stall to start the signal. After he switch on the signals, he too takes tea at the same stall.

He saw the traffic policeman very near by. and then he starts observing him. and He does that for two long hours. There are many other thing happens at signal but he has set his focal point to traffic policemen only. Traffic policeman is very efficient to handle the traffic. He manages the traffic such way that there is no jam at his signal. He got the award for that from the city police commissioner. Like inspection, he see how traffic policemen handles the traffic, gives more time to peak side traffic for signal. After observing him for long time, he concludes that traffic policemen is really good at handling traffic.

At 11, He goes to his office. At 2, He again come back to signal, eat some snacks there only by standing and watching the traffic policeman's activity.

At 7, He leave the office and come back at Signal again. Traffic is at peak as everyone in the city is in hurry to reach the home and spend time with their near and dear ones. But not him, he is in no hurry. He still watching the same traffic policeman.

At 9:30, Traffic slow down and it is time to stop the signal. Traffic policeman stops signal and then start to walk towards his home. He following him. Traffic policeman does not know that. Traffic policeman reach home at 10:10. Traffic policeman is living in government quarter. He knows the address of Traffic policeman. He got his quarter number from the panwala near quarters. After traffic policeman is enter the quarters, he starts back journey to his chawl. He reach his chawl at 11 and go to sleep.

That's his daily routine of almost a year, to be precise 355 days. He is alone. He is following this traffic policeman for 355 days. No one knows his motive. Neither any one noticed nor any one interested in his activity. He looks very ordinary people and there are many people like him at signal.

But Tomorrow will be different for him and for traffic policeman too. He decided to kill the traffic policeman. He is preparing this for last 355 days. He had bought one revolver with silencer from his chawl's gunda few days back. and learned how to use it.

Days starts normally as usual. But nothing is normal for him today. He is keep thinking what happened year ago. His wife was pregnant and she was having labor pain at 9 only. He called rickshaw and want to go near by hospital. For hospital, they have to cross the signal and then 10-15 mins drive. They started at 9:15 but... stuck with the traffic jam at signal around 9:30. The traffic policeman was not in sight there. May be he was not there at all. May be he was at leave. Whatever it was, They stuck there for 30 mins and then his wife died in the rickshaw only without seeing hospital gate.

He has suddenly come out of thought and see the traffic policeman at signal. He believes that traffic policeman is the culprit of his wife's death. Had he was at the signal year ago, his wife would be alive and he would be proud father of one year old children. but.....

Morning and noon time is normal and routine. He has decided he would kill him at night, when he about to reach his home.

At 7, he has reached at signal but what he saw. Again there is traffic jam and thousands of thought crossed his mind. Has the traffic policeman got the idea? has anyone complained that he is watching him since 355 days? but that should not happen. He hasn't tell anyone about it. He cut off himself from whole world and just observing traffic policeman. and no one ever asked him why he is doing that? then what happened? he asked the tea-wala about traffic policeman and tea-wala said 'he must be on leave today. he hasn't come after lunch and that's why there is traffic jam.'

He starts walking towards the quarters. His heart is pumping fast. He panicked that may be traffic policemen noticed him silently all these days and he knew about his motive. He go straight to traffic policeman quarter and what he see?

Traffic policeman is celebrating his daughter's birthday. Wall decorated with ribbons '1st Happy Birthday to Vaidehi'....

The Guys' Rules.....

2010-07-22T22:47:00.000+05:30

Disclaimer: It is forwarded mail and published with intend to fun and nice humor. Girls please don't take seriously, Anyway it is not going to work with you.

The Guys' Rules

At last a guy has taken the time to write this all down Finally , the guys' side of the story. ( I must admit, it's pretty good.)
We always hear "the rules" From the female side.

Now here are the rules from the male side.
These are our rules!
Please note.. these are all numbered "1" ON PURPOSE!
-----------------------------------------------------------------------------------------

1. Men are NOT mind readers.

1. Shopping is NOT a sport.
And no, we are never going to think of it that way.

1. Crying is emotional blackmail.

1. Ask for what you want.
Let us be clear on this one:
Subtle hints do not work!
Strong hints do not work!
Obvious hints do not work!
Just come to the point and say it directly!!

1. Yes and No are perfectly acceptable answers to almost every question. ‘may be’, ‘perhaps’ and ‘whatever’, such answers don’t serve any purpose.

1. Come to us with a problem only if you want help solving it. That's what we do.
Sympathy is what your girlfriends are for.

1. A headache that lasts for 17 months is a Problem. don’t force us to drag you to a doctor.
See a doctor yourself.

1. Anything we said 6 months ago is inadmissible in an argument.
In fact, all comments become null and void after 7 Days

1. If you are no heroines, don’t expect us to act like heroes.

1. If you think you're fat, you probably are.
Don't ask us.

1. If something we said can be interpreted two ways and one of the ways makes you sad or angry, we meant the other one

1. You can either ask us to do something Or tell us how you want it done.
Not both.
If you already know best how to do it, just do it yourself.

1. Christopher Columbus did NOT need directions and neither do we.

1. ALL men see in only 16 colors, like Windows default settings.
Peach, for example, is a fruit, not A color. Pumpkin is also a fruit. We have no idea what mauve is.

1. If we ask what is wrong and you say "nothing," We ‘will’ act like nothings wrong.
We know you are lying, but it is just not worth the argument.

1. If you ask a question you don't want an answer to, Expect an answer you don't want to hear.

1. When we have to go somewhere, absolutely anything you wear is fine. Really …..
1. Don't ask us what we're thinking about unless you are prepared to discuss such topics as CRICKET OR FOOTBALL.

1. You have enough clothes.

1. You have too many shoes.

1. I am in shape. Round is a shape!

1. Thank you for reading this.

1. All points are marked as point no. (1), becoz all points are equally Important.
There is no thing as More Important or less Important.

Aha... one more tag.. I am loving it.....

2010-07-20T10:24:00.002+05:30

It is fun and it is fast one... no need to think much about while doing this post......

Ten how’s:

1. How did you get one of your scars? From an accident at the age of 12.
2. How did you celebrate your last birthday? I was at office. :( ...... Went for dinner with family during weekend.
3. How are you feeling at this moment? Fresh, Its morning time.
4. How did your night go last night? Finished novel.
5. How did you do in high school? Ok Ok.... actually screwed up in 12th...
6. How did you get the shirt you’re wearing? Bought myself.
7. How often do you see your best friend(s)? Almost every weekend.
8. How much money did you spend last month? well, If I tell, people will know me how thrifty I am, bt still let me tell, 8000 only.
9. How old do you want to be when you get married? I am already married, at 24.
10. How old will you be at your next birthday? Aah.. 29.....

Nine what’s:
1. Your mothers name? I am sure that's none of your business! but its tag so... Leelaben...
2. What did you do last weekend? Attended family function... you see I m family man now...
3. What is the most important part of your life? My daughter, Hetsi.
4. What would you rather be doing? Directing a movie or Cricketer.... or on the real note, Architecture
5. What did you last cry over? When I got my appraisal later.. just kidding.. not sure which movie but definitely It must be some touchy movie...
6. What always makes you feel better when you’re upset? I read or may be some good movie...
7. What’s the most important thing you look for in a significant other? Confident... n Aggression...
8. What are you worried about? Dad's health....
9. What did you have for breakfast? half fry at Irani hotel... testy...

Eight you’s:
1. Have you ever liked someone who had a girlfriend/boyfriend? Countless.... but long ago....ok..
2. Have you ever had your heartbroken? Many times... :) ... you know teenage love stories..
3. Have you ever been out of the country? Nooo.... but I want to....
4. Have you ever done something outrageously dumb? Yup......
5. Have you ever been back stabbed by a friend? Yup... during college days...
6. Have you ever had sex on the beach? Nooo.... it's distant dream....
7. Have you ever dated someone younger than you? Nope.... means 2 year difference is doesn't count here... right?
8. Have you ever read an entire book in one day? Few times. Latest being "Paralysis" by Bakshi n its awesome....

Seven who’s:
1. Who was the last person you saw? My roomie...
2. Who was the last person you texted? Ahh... not into this game now...
3. Who was the last person you hung out with? My daughter, Hetsi
4. Who was the last person to call you? Rinku, my wify.
5. Who did you last hug? hmmmm......
6. Who is the last person who texted you? Office friend.... may be he has free sms scheme... :) ..
7. Who was the last person you said “I love you” to? off course, my wify....

Six where’s:
1. Where does your best friend(s) live? Some in the same city, some in the distant city n country....
2. Where did you last go? Irani hotel for breakfast...
3. Where did you last hang out? World cup final at Jitu's (Friend) place.....
4. Where do you go to school? I went to 4 schools! All in Gujarat, Amdavad and Surat.
5. Where is your favorite place to be? Obviously Home.
6. Where did you sleep last night? In my bed. what kind of question it is!!!!!

Five do’s:
1. Do you think anyone likes you? Must be many.. :) ... not sure.... please tell me if u one of them....
2. Do you ever wish you were someone else? yup... many inspired me....
3. Do you know the muffin man? No!
4. Does the future scare you? No... it excites me.... specially uncertainty of Life...
5. Do your parents know about your blog? No.... my wife knows...

Four why’s:
1. Why are you best friends with your best friend? aah... it just happens.....
2. Why did you get into Blogging? To Write, To bore people.. To share/express my views...
3. Why did your parents give you the name you have? They must have liked it. :) I hate it thought...
4. Why are you doing this survey? hmmmm.... for fun.....

Three if’s:
1. If you could have one super power what would it be? I love to remember all thing I read just from glare...... :) ....
2. If you could go back in time and change one thing, would you? Yes, Like to get higher marks in 12th and be architect.
3. If you were stranded on a deserted island and could bring 1 thing, what would you bring? My love....

Two would-you-ever’s:
1. Would you ever get back together with any of your ex’s if they asked you? No.... I am married now.. Happily married....
2. Would you ever shave your head to save someone you love? Yup, definitely, I am anyway ready for new style always and if it helping someone, its better....

One last question:
1. Are you happy with your life right now? welll... I am too busy to think about.... work... family... movies...reading... blogging... ya, I am loving it..... that's for sure...

વરસાદ...

2010-07-18T10:49:00.000+05:30

જયારે પણ તમે વરસાદ વિષે વાંચ્યું, સાંભળ્યું હશે ત્યારે વરસાદ સાથે સરસ, રોમાંચ, પ્રેમ, બાળપણ વગેરેની ભેળસેળ સાથેનું જ વાંચ્યું, સાંભળ્યું હશે.... પણ હકીકતમાં, તમે આ કેટલી વાર માણ્યું? કોલેજમાં હશો અથવા ગૃહિણી હશો તો થોડી વાર વધારે બાકી નોકરી/ધંધો કરતા હશો ત્યારે કેટલી વાર?

આ કૈક એવું છે કે લેખક/કવિ તમે રહેતા હો એ જગ્યાનું એવું સરસ વર્ણન કરે કે જેણે એ જગ્યા જોઈ ના હોય એને ત્યાં રેહવાનું મન થઇ જાય પણ તમે વરસોથી એ જ જગ્યાએ રહીને એવો કોઈ અનુભવ કર્યો ના હોય....

મોટેભાગે તો નોકરી/ધંધાવાળા માટે વરસાદ મુસીબતોનો પહાડ લઇને જ આવે છે, ખાસ કરીને મુંબઈ જેવા શહેરમાં.

પહેલાં તો તમે પગપાળા જતા હોવ તો રસ્તાની એકદમ ખૂણામાં ચાલવું પડે. રસ્તા પર પાણી ભરાયેલા હોય અને કાર-બાઈકવાળા એમની ઝડપે જતા હોય ત્યારે પાણી તમારા કપડાં સહીત ચહેરાને પણ સ્પર્શ કરી શકે છે. ખાસ કરીને તમે જે દિવસે સફેદ કપડા પહેર્યા હશે એ જ વખતે આવું થવાની શક્યતા વધારે છે. જો તમે એટલા નસીબવાળા હોવ કે એવું ના થાય તો પણ પાણી ભરાયેલું હોય અને તમે બુટ-મોંજાં પહેર્યા હોય અને પછી બુટ ભીનાં થાય એટલે મોજાં પણ ભીનાં થાય અને પછી જો જે મજા પડે ઓફીસમાં... ચપક ચપક...

રસ્તા પણ પાણી ભરાવાને લીધે પહેલેથી સાંકડા રસ્તાઓ વધારે સાંકડા થઇ જાય અને પછી જુવો ટ્રાફિકની મજા!!! જ્યાં રોજ મારે ૩૦ મિનીટ થતી હતી ઓફીસ જતાં એ જ હવે ૪૫-૫૦-૬૦ મિનીટ થઇ જાય છે, વરસાદની જ મહેરબાની તો વળી... ફાયદો એટલો કે પહેલાં હું બસમાં બૂકના ૨૦-૩૦ પાનાં વાંચતો હતો, હવે એ પણ ૪૫-૫૦-૬૦ થઇ જાય છે. ... :) ....

આટલું થયા પછી ભીનાં કપડે ઓફીસ પહોંચો એટલે પછી ઓફીસમાં એસીમાં એન્ટાર્કટીકામાં બેઠા હો એવું લાગે.

ગૃહિણીઓને પણ પૂછો કે કપડાં સુકાવાની કેટલી માથાકૂટ થાય છે, ક્યારેક વરસાદમાં મુંબઈમાં કોઈના મહેમાન થશો ત્યારે તેમનાં ડ્રોઈંગરૂમમાં જ તમને ગંજી-જાંગીયા લટકતાં દેખાશે.

મોટેભાગે વરસાદ આખો દિવસ નહિ આવે પણ જયારે તમારે અગત્યના કામ માટે બહાર જવું હશે ત્યારે જ તમને ભીનો કરવા માટે આવશે, આવો તો મારો નહિ પણ ઘણાનો અનુભવ હશે...

તો ભાઈઓ કેહવાનો મતલબ એટલો જ કે આજની ભાગદોડભરી જિંદગીમાં વરસાદ માણવાનો અનુભવ દરેકનાં નસીબમાં નથી હોતો. કવિઓ-લખકોને તો ઠીક છે, ઓફીસ હોય નહિ અને ઘેર બેઠા કવિતા-લેખો લખવાનાં હોય એટલે એમને તો મજા જ પડેને વરસાદની.

બાકી મને કોઈ દુશ્મની નથી વરસાદ જોડે, મને પણ જયારે રવિવારની નવરાશ હોય અને ક્યાંય બહાર જવાનું ના હોય અને ઘરે હીંચકા પર બેઠા બેઠા ચા પીવા મળવાની હોય ત્યારે હું પણ ઈચ્છું કે વરસાદ આખો દિવસ આવે અને એની થોડી થોડી વાછંટ મને હીંચકા પર પલાળ્યા કરે... આ લેખ પણ વરસાદની મજા માણતાં માણતાં જ લખ્યો છે...અને અગાસીમાં વરસાદમાં નહાવાની મજા તો કૈક ઓર જ છે...

Wish List....

2010-07-12T23:40:00.000+05:30

Nothing comes specific to write and then I found this tag at URNER.

It seems interesting and Its very simple... You just strike out the things from the list which you have not done yet...and the list goes as..... so lets find out... (I have added my comment in bracket.. I thought it would be more fun...)

1. Graduated high school. (ohh, this must be prepare by some college goer....I did Masters buddy)

2. Kissed someone. (I am married... :) .... )

3. Smoked a cigarette. (Not a regular though.... but enjoyed lot specially in chilly weather...)

4. Got so drunk you passed out. (Aha...)

5. Rode every ride at an amusement park. (Essel world... yahoooo...)

6. Collected something stupid.(Bus passes while I was in college...)

7. ~~Gone to a rock concert.~~

8. Helped someone. (Be specific here....)

9. ~~Gone fishing.~~ (Naaa..not yet and Don't want to... but love to read book there...)

10. Watched four movies in one night. (Its easy.....)

11. Lied to someone.(its survival..... :) .... )

12. ~~Snorted cocaine.~~ (never but want to try at least... at least ones......)

13. ~~Smoked weed.~~ (again want to try at least... at least ones......)

14. Failed a subject. (Ahh.... Cricket match and exams came to-gather always.... luckily I failed in internals only)

15. Been in a car accident. (Just two days ago and it broke my car's number-plate but no one injure, ok..)

16. ~~Been in a tornado.~~

17. Watched someone die. (It's really horrifying... aah riots...)

18. Been to a funeral. (Its scary but peaceful place to visit)

19. Burned yourself. (I am learning cook....)

20. ~~Run a marathon.~~ (Want to... even Half marathon will do...)

21. Cried yourself to sleep. (aah... teenager love stories...)

22. Spent over 10,000 bucks in one day. ( I am married... on D day...)

23. ~~Flown on an aero-plane.~~ (Want to..... what a feeling...)

24. Cheated on someone. (Those were the good old college days....)

25. ~~Been cheated on.~~ (No idea..... So I am striking...)

26. ~~Written a 10 page letter.~~ (Make it 4 page and I did)

27. ~~Gone skiing.~~(Ahh,,, love to... soon....)

28. ~~Been sailing.~~ (Ahh... love to... soon....)

29. ~~Cut yourself.~~ (No000o...... I love my life... you see the above list.. many things are pending...)

30. Had a best friend. (Many....)

31. ~~Lost someone you loved.~~ (Nope.. and I don't want to..)

32. Got into trouble for something you didn’t do. (Yup, At office..... :(.... )

33. ~~Stolen a book from the library.~~ (Nope, I read books only ones....)

34. ~~Gone to a different country.~~ (Ahh... It is long awaiting dream.. being in IT for 5 years, Its stigma... :( ..)

35. ~~Watched the Harry Potter movies.~~ (Well.... not much into comics and imaginations...)

36. Had an online diary. (You are reading it....)

37. Fired a gun. (Toy gun... yes...and video game gun too... :) ...)

38. ~~Gambled in a casino.~~ (Someday I will... and none other but at Last Vegas...)

39. Been in a school play. (There was no school plays in my school.. :( .... but ya, taken part in many quiz)

40. ~~Been fired from a job.~~ (Not directly but They didn't increased my salary so I left 2...)

41. ~~Taken a lie detector test.~~ (Nope... and I don't want, you see, I am married..)

42. ~~Swam with dolphins. (~~Nope but I sweemed with many elephant at my society pool, Pune.. :)... )

43. ~~Voted for someone on a reality TV show.~~ (No... it's all crap....)

44. Written poetry. (yup... here only...)

45. Read more than 20 books a year. (Hopefully this year only n soon.. 16 already till June....)

46. ~~Gone to Europe.~~ (Love to...)

47. Loved someone you shouldn’t have. (Well... what to say....)

48. Used a coloring book over age 12. (yup... till 10th, I love drawing.. was one of the best in class)

49. Had a surgery.(one was immediately after birth only n then also one for eye...)

50. Had stitches. (yup...)

51. Taken a Taxi. (its too normal...)

52. Had more than 5 IM conversations going on at once. (its even more normal.... not now.. when in college)

53. Been in a fist fight. (aha....)

54. ~~Suffered any form of abuse.~~ (I lived in India only....)

55. ~~Had a pet.~~ (never want to....)

56. ~~Petted a wild animal.~~(never got a chance... surely when at Gir during year end...)

57. Had your own credit card and bought something with it. (I told you this tag is created by some college goer..)

58. ~~Dyed your hair.~~(Colored yes... dyed..abhi time hai mere dost...)

59. Got a tattoo...(yup.. n it was cool...don't have permanent..)

60. ~~Had something pierced.~~ (oouch... I still don't understand why Girls do!!!!!)

61. Got straight A’s. (many times...)

62. ~~Known someone personally with HIV or AIDS.~~ (Nope.... )

63. Taken pictures with a web cam. (Its old fashioned now...)

64. Lost something expensive.(hmmmmm...myself.. or my dreams.. want to be cricket or architect.. aah.. just kidding... but something expensive...only two pair of woodland shoes.... :) ....)

65. Gone to sleep with music on. (Many..many times…!!)

AAha... its fun... got to know that there r many things remaining and also.. after checking list.. realized that I have pretty normal life n all these years I m thinking that I m different from others.. uff... it called living in an own world....

I pass this tag on to all those who love doing TAGS..!! :) Enjoy and do leave me a comment if you are taking this up..!! :)

Have a great week..!! :)

Office Office....

2010-07-07T09:32:00.001+05:30

P: How are you buddy?

A: OK, going on as usual.

P: Just OK!!!! As far as I know, you are doing good, all settled for you.

A: Yup, You are right, but then This settled life has no adventures, it is so regular, routine, hmmm.. very boring in fact.

P: Oh, Just try to miss the train and you will feel adventure. You are very organized nowadays so it would be fun.

A: !!!!!!!!!!!! Hell true........

One Fine Day...

2010-07-03T17:44:00.007+05:30

One day, I will wake up at 6 without alarm...

One day, I will go for walk/cycling for 1 hour and do yoga/swimming for 30 minutes...

One day, I will make perfect strong tea...

One day, I read news about petrol prices reduces to 20 rs & government increase tax slab 10% up to 10 lakhs...

One day, I reach the stop on time and bus too is on time...

One day, There will be no traffic chaos at road and traffic is moving fast...

One day, All environments at office working fine and there is mail from client 'all things are running nice'...

One day, Lunch at office will be really tasty...

One day, There will be no call/meeting at evening and I leave office at 6...

One day, I will receive call from long time friend and we meet and take nice dinner at our favorite restaurant...

One day, I will watch the complete movie after dinner... and movie is nice...
One day, I will read 100 pages of novel before sleep...

One day, I will sleep at 11...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

What a dream na.... just finished movie, One Fine Day... and really want to write something but nothing meaning full comes in mind so this crap.... :) .......

Speak Up buddy....

2010-06-30T09:06:00.002+05:30

Manager's cabin:

Anish, You are doing good, in fact great. I want you to handle more responsibility. I want you to handle the team. but but but...... You speak very less in team meeting. I know you know most of stuff going around in project and you have good hand, good control on the framework but you need to show that to team. In short, You should speak more that you know all these things and you can handle any issues. So speak more, OK. Thank You.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

There is problem with me, I don't do non-sense talk in the meeting. I don't ask stupid questions in the meeting. I don't raise silly concerns/issues in the meeting. I feel it is waste to time of yours and others. And it irritates me lot when people raise issues which were non-avoidable and you had to live with that. and most of people do complains all the time and I don't like to do complains. Company is paying to you to get the job done and you should do it.

It is not like that I am not talking at all in the meeting but I only talk when I feel it is the right place and right time. And I don't want to do non-productive discussions in the meeting just to show that I know blah blah things.

When I was fresher and attending interviews in campus, one incident nurture my belief that it doesn't matter how much you speak and it matters what you speak. Tata Infotech came for an interview and there were 1500 people. They took written test and eliminated 1300 people, now we had 200 people. Then they arranged group discussions, 10 people in each group. Me and Muntakim in the same group. I know him as he is friend's friend. He speaks very less. In the group discussion, apart from him, every other person is shouting instead of discussions to show off. I too tried to shout but.. :( . At the end of group discussion, interviewer asked Me and Muntakim to express our views. and you know the result, only Muntakim selected from our group. and that was the big lesson for me.

Thanks to God that I am in IT industry where only work matters or let me rephrase that, Most of the time only work matters. You can't survive here with out work and all talk. But still, in every appraisal, I got the comment like, you are good/fine in work but you should improve your communication (in short speaking) skills. oops.....

Even in IT industry, you still need to market yourself, even after doing work. why? why? why only work is not enough as it gets job done anyway.

Because there is lots of people like you around buddy... uff..... :( ....

First Time in JAIL...

2010-06-20T12:40:00.002+05:30

Yesterday, I had been to JAIL, yup, Real JAIL. I knew some friends would think that that's the right place for me and I would be in Jail long ago. But alas, God is with me and not them, I am still living free life outside jail after committing many sins. Ok ok, I am not a criminal and I haven't do anything wrong. In fact, I am so afraid of Police or Government that I can' think about doing anything wrong in my dream, forget about doing something wrong in real life.

Anyways, cut to short, I have been there with my dad and uncle to visit one of our neighbors. He had been arrested for some relation with big builder and that big builder's big bro was involved in some ego-tussle with current sitting politician so.....

I was a bit scare to go there but I had no options. We went there and there were so many policemen. Then whatever I saw there was ditto like any movie. That builder have some connection with one officer there, so that officer guided us to one room without any formalities. I saw our neighbor and he was nothing like prisoner. He was as normal as always and Dad and he talked like normal friends talk only. Policemen were completely helpful, we got even tea from them. It was all settled with them there to stay as comfortable as home. I saw their tiffin and I was shocked, I am not getting that much good food at my office, gosh, I would be here with them. No wonder, our neighbor had gained so much weight in Jail.

After 20 minutes, we headed outside Jail. It was time for some prisoner to take court and as soon I got out from small gate, some policemen asked other 'is he the prisoner whom we were taking to court!!!!' oops... Do I like prisoner, oh yes, I haven't shave since 3 days. Thankfully, that officer was around and told, 'no no, he is visitor'.

I thought to run but then it would no help as there were many policemen at main gate.

Aah, was it scary experience!!! no, It was frustrating experience to see the corruption in Jail, Ya, I mean we all know that it is happening since ages but still seeing truth by naked eyes, it hurts.

Point to be noted, whenever you visit some one at Jail, go with clean shave only. :) .

I want to be free...

2010-06-12T17:51:00.001+05:30

This is my 100th Post here...... When I started 1st, never thought I would write 100 also.... Actually I inspired from my sir, Alpesh sir and thought that I could write too so let's try.... still only 5 blogs till last Jan then as resolution I decided to write 5 blogs per month and hopefully I kept promise (although It was made to myself only).....

When I started, no idea what I write, which subject, any matter... so I kept it open for all things and it happened that way only.... one of my friend told me that you were writing too many personal things in open after this one, you should not write these things and write about general topics only and I definitely tried on that but still... it is my space.. it is my blog so.... sometimes you feel that whatever you feeling, share with others too and just write whatever you thought.

Then during last Diwali, came to know about Gujarati Translator and written blog in Gujarati and decided that will write one blog in Gujarati in every month and surprisingly that I kept that promise also.

Actually I want to write this 100th post on 17th June only as It is my birthday but then someone reminded of my age... :( ... I will finish 28 on that day and 29 looks older.. and I thought that it is on Thursday so nothing interesting thing is going to happen, it will be as usual office day so I thought late it write today only.

I have no idea how many more post will I right nor any particular subject/thing is in my mind. Even in the journey of this 100th posts... I many times thought to give up as there were many few readers or should I say many few comments... compare to other blogs but then when I read statement under my blog title and it remind me why I am writing..... I am writing first of all myself and then for others.... Reading and Writing are things near to my heart and it just happened automatically, without try so... and I continue... :) ...

Still Thanks to regular readers Alpesh Sir, Mehul, Rajnibhai, Kavan, Pritesh, Tejas, Kartik, Mihir..... althought Mehul, Kavan, Rita, Mitesh were forceful readers... every time I write something, I sent link to them and ask them forcefully to read.. :) .... and Thanks my four followers, Rajan Shah, Manish Mistry, R. Ramesh and Shomoita Alam. and Thanks to all silent readers if there are any and to people who commented....... for baring me......

and it is 100th post, it is special so I have to write something special (at least for me).... after boring you so much, enjoy this....

I want to be free...

I want to be free from all cobwebs around me...

I want to be free from running watch...

I want to be free from my so called thoughts...

I want to be free from unwanted relations...

I want to be free from my ambitions...
I want to be free from my expectations...

I want to be free from my worries...

Actually, I want to be free from my mind....

and here is the recap,

In English,

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/01/new-year-resolution-and-first-time.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/02/different-seasons.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/07/geediness-of-people-two-extremes.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/08/some-thoughts-at-end-at-start.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/01/adventure-on-new-year-day.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/03/i-am-obsessed-obsessed-to-some-numbers.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/06/have-u-ever-brushed-ur-teeth-with.html

In Gujarati,

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/10/blog-post_25.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2009/11/blog-post_12.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/02/blog-post.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/02/blog-post_19.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/04/blog-post_6248.html

http://anipateldreams.blogspot.com/2010/05/blog-post_16.html

Enjoy...

Have U ever brushed ur Teeth with Shaving Cream????

2010-06-05T17:36:00.001+05:30

Ya, ya, u read it right. brush teeth with shaving cream.... most of you will say big NO n some girls will even react like.. yukkkkk :( ... disgusting .... I bet anyone say YES but my answer is Yes..... Now don't think that I m doing it regularly... I know you can think like that as I m a bit weirdo or syco guy... but I m still far away from extreme weird..... so I did it only ones.... n ya... I didn't like it at all... see... sometime I am normal too.... ok.. now enough time pass.... let me tell you how it happened....

Those were the starting days of my professional career and I was enthu as any other professional who wants to win the world when he/she starts his/her career..... (may be Alpesh will raise his eyebrows... anish n enthu!!! I never feel that...) .. but ya... sometimes I got kicked too... sometimes adrenalin rushed under my skins too.... so those were the days... n I was working on some issue and can't able to solve it in two days!!! so it was entered into my head n I was keep thinking about it all the time.. even after reaching flat.. m i missing some basic thing... m i doesn't configured that thing... may be should I try the other way and whole bunch of thoughts... I slept n in dreams too.. I was thinking.. I felt though.. not sure about it as I always have a good sleep without dreams n or midnight wake up calls....

I woke up in the morning and still I was thinking abt the solution only.... I came to washbasin n took the toothpaste... na na... it was not toothpaste.. it was shaving cream actually but I was so consumed about the problem that I couldn't realize and just started brushing it.. oohhhh... aahh... why it is taste like some thing bt not the toothpaste... I couldn't hangover then whats this!!! anyways, let me think about the solution n I just puke it in basin n clear my throat with water only... I even didn't realize that time that what I did!!!! and then I went for tea at Atira... aah Atira.... wo raja ki chay n gujarat samachar n atria morning.. the best in the world... u should go there n feel that....

anyways.. then I came back and get ready for the office.. I wanted to do shaving n then I went to basin... what do u thinking? what I did... yes, u r thinking right, I picked up toothpaste this time n wanted to do shaving with that.... I opened up toothpaste n then suddenly my mind started working.... intelligently actually... eureka... now I realized what I did in the morning!!!!!!

ohhh god... that was the hell of experience... I am writing this after almost 4 n half years and still I can feel the odd... weird taste of shaving cream in my throat.... aah... that was the experience not worth doing it.....

n now... as soon as I click ctrl-alt-del and left the desk... my mind stop thinking abt the work... because work is never ending... life has.... so enjoy life n not work... hope that my current boss is not reading this.. :) ... voila....

I hope you enjoy this n this is the most interesting thing happened to me in my short 5 years of career....

થોડી વધારે દુષ્ટતા.....

2010-05-29T18:48:00.002+05:30

ફરી એક વાર મારે ટ્રેનમાં દુષ્ટતા કરવી પડી છે. શું કરીએ!!!! એમ તો અમે માણસ સારા જ છે પણ દુનિયા જ અમને બગાડવા પાછળ પડી છે.... :) .... હશે જ્યાં સુધી આપણે ભારતીયો સામાજિક આચારસંહિતા નહિ શીખે ત્યાં સુધી આવી દુષ્ટતાઓ કરતા રહેવી પડશે...

હા તો મૂળ વાત એ છે કે, હું અંધેરીથી ૧૦ વાગ્યાની ટ્રેનમાં ચડ્યો અને સુવાની તૈયારીમાં જ હતો, ત્યાં ૧૦:૧૫ એ બોરીવલીથી ૨ યુવતીઓ આવી અને સામેની સીટ પર બેઠી અને સરસ વાતો કરવા લાગી, કપડાની, ઘરેણાની, ટીવીની સીરીયલોની... ખબર નહિ પણ જયારે પણ છોકરીઓ એક-બીજાને મળે ત્યારે એટલી લાગણીથી, એટલી બધી ઉષ્માથી મળે કે જાણે આપણને લાગે કે આ લોકો વર્ષો પછી મળી રહ્યા છે... પણ પછી ખબર પડે હજી કાલે જ આ લોકો ભેગા જમ્યા હતા!!!!

હા તો હવે, ૧૦:૩૦ ના ૧૧:૩૦ થયા અને હજી આ યુવતીઓ સુવાની નામ લેતી ન હતી અને એમની વાતોને લીધે મને ઊંઘ આવતી નહોતી... હવે શું કરવું??/

મારા શેતાન દિમાગમાં એક ઉપાય સુજ્યો... હું એમની તરફ ચહેરો કરીને જાણે એમની વાતો રસથી સાંભળતો હોવ એવો દેખાવ કરવા લાગ્યો. થોડી વાર થઇ હશે, ત્યાં એક યુવતીની નજર પડી મારા પર અને પછી મને કહે, શું છે?

મેં કીધું "તમે આટલી મોટે થી વાત કરો છો તો મને એમ કે તમારી ઈચ્છા હશે કે બધા તમારી વાતો સાંભળે..." અને લુચ્ચું હસ્યો.. :) ...

એ યુવતીને પહેલા તો સમજ ના પડી અને થોડી ચુપકીદી.... અને પછી એ બોલી.. સોરી .... અને પછી એ પાછી વાતોએ વળગી પણ ફૂસ-ફૂસ કરતી હોય એ રીતે....

અને હું શાંતિથી સુઈ ગયો... એટલી બધી શાંતિથી કે સુરત આવે ૧:૩૦ અને એ ચુકી ગયો, સીધો જાગ્યો ૩ વાગે!!!! વડોદરા આવવાની તૈયારી હતી... પાછી વડોદરાથી સુરતની ટ્રેન પકડી અને ૬ વાગે ઘેર પહોંચ્યો. કદાચ એ યુવતીઓ ભગવાનની વ્હાલી હતી!!!!!

કેવું છે નહિ, આપણે વિચારતા હોય એ કે આપણે જિંદગીમાં બધું યોગ્ય ગોઠવી લીધું છે અને આપણે જેમ વિચારીએ છે એમ જ ચાલશે... ત્યાં ભગવાન આવીને આંગળી કરી જાય ને બધું ગોઠવેલું હલી જાય... અસ્ત-વ્યસ્ત થઇ જાય..... :( ....

અને હા, આગળ પણ આવી દુષ્ટતા ઓ કરેલી છે, એ પણ તમે વાંચી શકો છો, થોડી દુષ્ટતા

One night Experience....

2010-05-29T18:23:00.000+05:30

Don't worry... It is not about one night stand... those time passes long ago...... it is about one night train experience.... aah.. don't know when we Indians will learn public manners!!!!

I boarded in train at 10:00 PM from Andheri and wanted to sleep. 2 girls were boarded from Borivali and sat next to me and started talking.. talking like they r meeting after years... like reunion... I always wonder.. every times girls meet, it seems like they r seeing each other after long long years, even they met just y'day only!!!! We boys can't meet with so much warm n feeling if we used to meet daily but girls.... anyways... back to point.. They started talking n talking n talking... It is 11:30 PM and in sleeper class, you r supposed to sleep after 10. but due to girls talkie talkie.. I can't....

Suddenly my devil mind got the idea... I just turn around my face to them and behaving like that I m listening them, showing some interest. After few minutes, they realize and one girl asks me what?

I said, 'You r talking loud enough so I thought you want that everyone listen you... :) ...'

Loooooong pause...... and then She said Sorry.... then they start talking.. no no.. murmuring..... and I sleep in peace..

In fact too much peace that I missed my stop... Surat comes at 1:30 in the night.... I sleep n sleep n sleep.. n woke up at 3.... Surat gone by 1 n half hour.... :( .... reached Baroda at 3:30 and catch another train of opposite site and arrived surat at 6:10..... :( .... that too traveling in general class... sitting at door......

I think those girls are god's favorite.... that's why God punish me..... :( ....

Every time, we think we planned life n thing well n no problem will occur and suddenly God comes n change the plan and you have to live with God's plan.....

Hetsi.....

2010-05-21T22:50:00.000+05:30

Missing Hetsi very badly...... It is Friday night and I will be at Surat in the morning, in 4-5 hours and will see her sleeping... but these 4-5 hours killing me....

Khyati forwarded me one mail few months back... and I love reading this poem again n again...

!!!Baby Thoughts!!!

Daddy Daddy,

Please come to me

Clean my Poo,

And wash my Pee

I am sorry…

I am unable to speak

So I will cry

Don’t you freak

I enjoy my nights

After a tiring day sleep

Its time to party

So bring in the feed

Why are you sleeping

Play with me

Or else I would cry

And give neighbors a shrill

Make some funny faces

Give out funny sounds

Entertain my soul

You are my all exclusive clown

I hate movies,

I hate restaurants

I hate all places

Where I feel left out

Take me with you

Whenever you go out

I love to see the world

Feel the air, fly with the clouds

Growing up, demand sacrifices

Like you, I might also move out

Would cherish these moments with you & mom

Always love me, that’s only I want……

Missing you sweety.....

Enjoying 5 years of Copy-Paste Career....

2010-05-17T09:48:00.006+05:30

U r wondering na, copy-paste career!!!!! I must be in some editors job at newspaper company or what? ohh, U thought I am in IT Development company!!!! gotta kidding.... To be precise, it is like editors job at IT Development company, make sense.... :) ..... ok ok.. To look good, let's make it Copy-Paste with Great Analysis stuff...... yaa... now It looks nice, Analyst.... :) ...

5 years ago, when the sun rise at 16th May, 2005... I was very excited. I was going to start new path of my life... new beginning.... with dreams of making it big. After 5 years, it still dreams only.. :( ... few great.. no no.. good recognitions thought earned from managers. Like everyone, I also think that I m not doing justice with my talent, although I don't know what is my talent but ya, like everyone thinks always, I also think that I can do better than what I m doing rite now.... huh..... then why I m not doing it... my manager would ask... n I would answer I am trying... from the 1st day to till date.. a bit of success....

Anyways, When I was started my job, I promised one of my friend that I will get 25k salary in 2 years and 50k in 5 years.. n by god's grace.. I had finished that promise well before 5 years... Thanks to IT industry, They will pay u for doing nothing or as Alpesh sir suggested, They will promote you for doing hard work of 100 hours a week to resolve a defect which at 1st place should never occur. I still wondering what I m doing such a imp task that they r paying us so high!!! but it is industry norms so I m asking for pay hikes every year... :) .. ya ya.. now I m 5+ years of exp so automatically I can ask for increment... :) ... without adding any news skills.. just on the basis of years of experience.. that's IT industry dear... n I m not like other IT labors who always cry for good work n pays... I m very happy abt paycheck n work.... aah.. I try to do best whatever manager ask to do.. that's it... anyways.. its different story n must be feeling bore.... so lets leave it..

I did celebrations of these 5 years with movie at cine-max then shopping at shoppers stop and McDowell's no. 1 soda with Divyesh.....

and ya, now thank you speech.. although no one gives me award for these, I just decided my self to give award to me and celebrate. so here, Thank you speech.....

First of all, Thank you to Alpesh sir. It is only because him I was able to start my career as He put faith in me and selected me. I don't know still He selected because I was his room-mate at hostel or I m worth enough to do job. Anyways, Thanks Alpesh sir, You r the best manager n knows well abt how to select team and how to deal with them. Then Amisha mem, Rasesh and Bishwajit for making my 1st job wonderful and learning experience. I always enjoyed to come to office because of them only. Now second job, Thanks to Seema mam, I have learnt what true professionalism means from Her. No non-sense talk, no timepass, come office at 9 and leave at 7 and in between do work all the time. It needs some thing extra to do that constantly. Hats off to u mam. Then Thanks to Rama, Siva, Prakash, Lee, Anupam, Anjana, Shama, Gauri, Prajakta and rest of team. It was very rewarding work experience at Pune. n Now Third job, Thanks to Ranjan n Manoj for providing me opportunity in finance company, even though I have no experience in finance domain. and Thanks to Sushil, First manager I can talk freely without being worried that he is my boss. and thanks to team mates, its big team so can't thank everyone but to name a few, Pradeep, Manoj, Prateek, Vijay, Arjun, Savita..... Thanks.

...........ok ok.... Its long enough to bore anyone.. even me.. just kidding (even me part only).... n Third team/job, don't enjoy, I m not leaving. I m still here only to harass you...

I will write some funny and interesting incidents occurs during these 5 years in next blog.
and ya, What I get after 5 years here, Waist size increased from 28 to 34.. and baldness... (may be due to so call pressure of deadlines in our industry, although I still believe its becoz of lack of application of Hair-Oil as I hate all these years... )

૫૦ વર્ષના નોકરિયાત ની આત્મકથા...

2010-05-16T09:52:00.001+05:30

થોડા વર્ષો પહેલા, બહુ બધી ગંભીર, હટ કે કહેવાય એવી ઓફ-બીટ ફિલ્મો જોઈને હું માનવા લાગ્યો હતો કે, હું બહુ સમજદાર છું અને મને સમજવાવાળું કોઈ નથી અને સમજવા માટે કોઈની પાસે સમય પણ નથી પણ ઘણા બધા લોકો સાથે છેતરાયા પછી, આ ઓફીસની કાપા-કૂપીવાળી જિંદગી પછી સમજણ આવી ગઈ છે કે આપણે સમજીએ છે એની કરતાં લોકો વધારે સમજતા હોય છે આપણને અને સમજીને પછી એનો ઉપયોગ પણ આપણાં કરતા વધારે એ લોકો કરતા હોય છે.... હશે.. ભગવાન મને સદ-બુદ્ધિ આપે....

કોલેજમાં હતો ત્યારે એમ વિચારતો હતો કે જો મને દેશનો વડો બનાવામાં આવે તો હું આ દેશની તસ્વીર બદલી નાખું. અત્યારે જે લોકો શાસન કરી રહ્યા છે તેમનાં કરતા હું વધારે કાર્યક્ષમ છું. પછી જેમ જેમ ઉંમર વધતી ગઈ એમ એમ દેશને બદલે, રાજ્ય પર આવી ગયો, પછી રાજ્યથી શહેર પછી કંપની પછી સોસાયટી અને પછી તો છેલ્લે છેલ્લે તો ઘર પર આવી ગયો છું અને ઘરનો વડો બન્યા પછી હજી ઘરની તસ્વીર, એટલે કે દીવાલ જ સમજો ને, એને બદલવામાં પણ સાલો ૧૦ વાર વિચાર કરવો પડે તો દેશ તો હું ક્યારે બદલી શકત......

હું યુવાન હતો ત્યારે માનતો હતો કે હું ખુબ જ ઇચ્છાશક્તિવાળો અને કાબેલ છું અને ઈચ્છું એ, ધારું એ કાર્ય પર પાડી શકું એમ છે. બસ હું ધારતો નથી એટલું જ. પણ વર્ષો પછી ખબર પડી ગઈ કે પેલી કહેવત સાચી છે, આરંભે શુરા અને અંતે બુરા.... કેટલીક ઇચ્છાઓ પર તો હું કલાકમાં જ નબળો પડી ગયો હતો!!!!! હું જો ખુબ જ ઇચ્છાશક્તિવાળો અને કાબેલ છું તો મારા જેવા ઘણાં છે.....
તમને ખબર છે, આટલા વર્ષોમાં હું ગણી શકાય એટલી વાર મારી પત્નીને મોંઘી હોટલમાં જમવા લઇ ગયો છું. અમે હંમેશા પૈસા બચાવાની જ કોશિશો કરતા રહ્યા. હંમેશા વિચારતા હતા કે આ વર્ષે પગાર વધી જશે અને આપણે જલસાથી જીવીશું, પણ એ વર્ષ ક્યારેય આવ્યું જ નહિ. મોંઘવારી પણ પગાર વધારાની સાથે જ આવતી અને અણધાર્યા ખર્ચાઓ તો આવતા જ હોય ને... બસ આટલા વર્ષે થોડી પૈસાની સુરક્ષા છે પણ એ આટલા બધા વર્ષો, જરૂર પૂરતા પૈસા વાપરીને, મોજ-શોખ, ઈચ્છાઓ પર કાબુ કરીને, ડરી ડરીને જીવ્યા ત્યારે!!!!! એટલે આજે જયારે તમને યુવાન લોકોને પૈસા ઉડાડતા જોવ છું ત્યારે મને જલન થાય છે... તમે લોકો ખરેખર બહુ ભાગ્યશાળી છો....

-----------------------------------------------------------------------------------

સુરતથી મુંબઈ આવતા બાજુની સીટ પર બેઠેલા એક ભાઈ સાથે થયેલી વાતચીતના અનુસંધાનમાં... આશા રાખું કે મારે મારી પોતાની આત્મકથા આવી લખવાનો વારો ના આવે....

Weekend Updates....

2010-05-12T09:16:00.000+05:30

Finally I am getting time to write a blog... or should I say I am stealing time by going office late (just by one hour... but in mumbai, one hour is like a bonus). I was never busy in my life as I am busy nowadays.... Work at office keeping me on toes and then weekends are busy with two Ds... Dad and Daughter, although it is pleasing busyness at surat.... May be I am not good with time management that I am not cope up with mumbai life. Earlier I thought myself as good planner and good in time management when it comes to day-to-day life but now I am delaying so many things.... bad.... But I know, I will soon overcome this timing issues... I am working on that....

Anyways, last weekend I went to Pune with family and that too by car and It was pleasing trip. I likes driving and driving 430 KMs in day is something I love to do.

We went there to meet friends and also to vacate flat. Pics are here, http://picasaweb.google.com/anish.rp/Pune_Trip# , Pics taken by Mehul is so awesome... Thanks Mehul....

Hopefully, will write blogs soon if time permits, don't know is anybody waiting for my blogs or not.. :) ... sshh.... koi hai kya...... Rajnibhai also invited for writing some blog for their community... let's see how it goes....

મારી નજરે: અર્ધી રાતે આઝાદી....

2010-05-01T11:30:00.001+05:30

૧૩મુ પ્રકરણ,'આપણાં લોકો પાગલ બન્યા છે.' વાંચ્યા પછી મગજ બહેર મારી ગયું હતું... શૂન્ય-મન્સક થઇ ગયું હતું. આમ તો ભાગલા વખતની ઘણી વાતો સાંભળી છે અને ફિલ્મોમાં જોયું છે પણ આટલું વિસ્તારથી, સીલસીલાબંધ નહોતું વાંચ્યું. અહી મુંબઈમાં અમારે આ ભાડાનું ઘર છોડવાનું આવ્યું છે તો પણ એટલું બધું દુઃખ થાય છે ને સ્ટેશનની તદ્દન બાજુમાં આટલું સરસ ઘર જતું રહેશે અને ક્યાં પંજાબનો લોકો જેમને આખી જિંદગી જ્યાં વિતાવી હોય તે એક પળમાં બધું મૂકીને આવતા રેહવાનું. અને એ છોડવાનું પણ ક્યાં શાંતિથી હતું, જાન બચાવીને ભાગવાનું હતું. અને યાતનાઓ સહન કરીને આવેલા લોકોમાં શાંતિ લાવવાનું કામ ગાંધીજીએ કર્યું હતું, એ ખરેખર જાદુગર જેવા જ હશે, મનુષ્ય તો આવું કામ કરી જ કેમ શકે!!!! તમને લાગે છે કે જેની પત્ની પર નજર સામે બળાત્કાર થયો હોય અને એના દીકરાના ટુકડા કરી નાખવામાં આવ્યો એવા માણસને તમે શાંતિ રાખવાનું કહો અને એ તમારું માને!!!! અહી તો એક નાની વાતમાં પણ લોકો મારી વાત માનતા નથી ત્યાં... ખરેખર ગાંધીજી સંત જ હતા....

અને બીજી એક વાત આ પુસ્તકમાં નવાઈની લાગી કે ભાગલા પછી રજવાડાંઓને ભારત સાથે જોડવાનું કામ માઉન્ટબેટને કર્યું હતું અથવા તેમનો ફાળો વધારે હતો અને સરદારનું તો આખા પુસ્તકમાં ક્યારેક જ નામ આવે છે. અરે દિલ્હીમાં ભાગલાને કારણે કોમી-રમખાણો શાંત કરવામાં સરદારની કોઈ ભૂમિકા નથી લખેલી. જયારે મને તો એમ જ હતું કે આ બંને કાર્યો સરદારે ખુબ સમજદારીથી, કુશળતાથી નિભાવ્યા હતા. હશે, હું બહુ ઈતિહાસનો જાણકાર નથી અને આ પુસ્તક એક ભારતીય દ્વારા નથી લખાયેલું. મેં આગળ જે વાંચ્યું હતું એ પુસ્તક તો સરદારની આત્મકથા હતી...

જે પણ હોય, ખરેખર, આઝાદીને આપણે બહુ મોટી કિંમત ચૂકવી છે, ખરેખર તો પંજાબે અને શીખોએ બહુ મોટી કિંમત ચૂકવી છે.

જલન...

2010-04-18T16:06:00.000+05:30

આલયને પોતાની જાત પર ખુબ જ ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. તે ઉદાસી પણ અનુભવી રહ્યો હતો. હતાશા... નિરાશા... દુઃખ... આક્રોશ.... એક સાથે આટલી બધી લાગણીઓ પોતાની અંદર, પોતાના માટે અનુભવી રહ્યી હતો, એને ખબર નહોતી પડી રહી કે આવું કેમ થઇ રહ્યું છે!!!

હજી થોડી વાર પહેલાં તો તે ખુબ જ ખુશ હતો. મસ્ત મજાનાં કપડાં પહેરીને, પરફ્યુમ લગાવીને અને વાળમાં gel લગાડીને તૈયાર થઇ રહ્યો હતો અને.... આજે ૭-૮ વર્ષ પછી એની મિત્ર, બિરવાને મળવા જઈ રહ્યો હતો. આલયે બિરવાને ફોન લગાડ્યો કે હું આવી રહ્યો છું તને મળવા તારા ઘરે, કોઈ મહેમાન તો નથી ને. બિરવાએ તદ્દન નિર્દોષ રીતે કહ્યું કે, આવી જ જા ને. જીવન જ બેઠો છે. બસ... થઇ રહ્યું... આલયને ગુસ્સો આવી ગયો... એને ગુસ્સાથી કહી દીધું, તું જ મળ જીવનને. હું નથી આવતો. આવજે...

હકીકતમાં, આલય અને બિરવા ૧૦ વર્ષ પહેલા મળ્યા હતા, કોલેજમાં. બંને એક જ કોલેજમાં, એક જ ક્લાસમાં હતા અને તેમની સોસાયટી પણ એક જ હતી એટલે રોજ સાથે આવવા-જવાને લીધે ટૂંક સમયમાં જ સરસ દોસ્તી થઇ ગઈ હતી. આલયની જિંદગીમાં બિરવા પહેલી જ છોકરી હતી. એ બહુ શરમાળ હતો એટલે સ્કુલ સમયમાં કોઈની સાથે એની દોસ્તી થઇ નહોતી. અહી પણ રોજ ભેગા આવવા-જવાને લીધે જ દોસ્તી વધી હતી.

સામાન્ય રીતે જુવાન છોકરાના જીવનમાં જે પહેલી છોકરી આવી તેની જોડે તેને પ્રેમ થતો જ હોય છે અને એવું જ આલય જોડે થયું. એને ખબર જ ના પડી કે ક્યારે એ બિરવાને ચાહવા લાગ્યો હતો. પણ આલયને જયારે ખબર પડી કે એ બિરવાને પ્રેમ કરવા લાગ્યો ત્યારે આનંદને બદલે દુઃખી થયો હતો. કારણકે બિરવા તો પહેલેથી જ એક છોકરા જોડે પ્રેમમાં હતી અને એને એ વાત બિરવાએ સૌથી પેહલા આલયને જ કરી હતી., તે છોકરાને હા પાડતાં પહેલા પણ તેણે આલયને પોતાનો નિર્ણય જણાવ્યો હતો. આલય તેનો સૌથી નજીકનો મિત્ર હતો. અને આલયને એ વાતનું ગર્વ હતું. આલયે પછી પોતાની લાગણીઓ છુપાવીને એ વાતે ખુશ રેહતો હતો કે તે બિરવાનો સૌથી નજીકનો મિત્ર હતો પણ કોલેજનાં છેલ્લા વર્ષમાં એ ખુશી પણ જતી રહી હતી. બિરવાનો સ્વભાવ ખુબ જ મિત્રતા ભર્યો હતો, એને આલય જેટલી જ દોસ્તી એક બીજા છોકરા, જીવન જોડે થઇ હતી. એક દિવસ આલયે બિરવાને એવું બોલતા સાંભળી હતી કે તેને માટે આલય અને જીવન બંને સરખા નજીકના દોસ્તો છે. એ વખતે આલય ખુબ જ નિરાશ થયો હતો. એ પછી આલયે જાતે જ બિરવા જોડે દોસ્તી ઓછી કરી દીધી હતી, એ બિરવાના પ્રેમીને સહન કરી લેતો પણ દોસ્તીમાં ભાગ તેને મંજુર નહોતો. જો કે જીવન પણ આલય નો મિત્ર જ હતો.... તો પણ... આલયને જીવનની અને બિરવાની દોસ્તી મંજુર નહોતી.

એ પછી તો બિરવા તેના પ્રેમી જોડે લગ્ન કરીને લંડન જતી રહી હતી અને આલય પણ એના પિતાના ધંધામાં સેટલ થઇ ગયો હતો. અને બિરવા કે જીવન જોડે કોઈ સંપર્ક હતો નહિ.

પણ આ તો ભૂતકાળ ની વાતો હતી. હવે તો આલયને એમ હતું કે આ ગુસ્સા, જલન, એ બધી લાગણીઓથી એ પોતે ઉપર ઉઠી ચુક્યો છે. હવે તો કદાચ એ બિરવાને પહેલા જેટલો પ્રેમ પણ કરતો ન હતો અને એટલે જ તો છેલ્લા ૬-૭ વર્ષથી કોઈ સંપર્કમાં પણ નહોતો. આ તો અચાનક એક જુનો મિત્ર મળી ગયો જેના દ્વારા બિરવા અત્યારે ભારત આવેલી છે એવી ખબર પડી તો થયું કે જુના સંબધના પ્રતાપે મળવું જોઈએ એટલે...

પણ તો પછી... આજે જયારે પોતાની જેમ જ જીવન પણ બિરવાને મળવા આવ્યો છે એવું જાણીને પોતાને આટલો ગુસ્સો.. કેમ આવ્યો.. છેલ્લે એક જ જવાબ મળ્યો આલયને... આજે પણ હજી બિરવા માટે એ પ્રેમ પોતાના દિલમાં છે કે એ ખબર નાહી પણ એ જીવન માટેની જલન તો પોતાના દિલમાં છે જ.... એ રજનીશની ચોપડીઓ, એ ફિલસુફીની ચોપડીઓ વાંચીને પણ હજી મોક્ષનો માર્ગ, મુક્તિનો આનંદ હજી દુરની વાત છે. હજી પોતે અદનો આદમી જ છે જે આ સંસારની માયાજાળમાંથી ક્યારેય મુક્ત થતો નથી....

મારી નજરે: અલગારી રખડપટ્ટી - રસિક ઝવેરી

2010-04-18T12:09:00.000+05:30

આમ તો આ પુસ્તક ૧ અડવાડીયા પેહલા પૂરું કરી દીધું છે પણ વ્યસ્ત દિવસોને લીધે આ બ્લોગ અધુરો હતો.

આ પુસ્તક મારા wish-listમાં નહોતું પણ પુસ્તકનું નામ વાંચીને જ આકર્ષણ થયું કેમ-કે મને પણ આ રીતે રખડપટ્ટી કરવાનો શોખ છે.... અલગારી.... જો કે હવે ભાગ્યે જ આવો સમય મળે છે પણ કોલેજના દિવસોમાં અમે પણ સારી એવું આવી અલગારી રખડપટ્ટી કરી છે. ફરક એટલો જ કે અમે સુરત-અમદાવાદ-બેંગ્લોર-મુંબઈમાં કરી છે અને રસિક ભાઈએ લંડનમાં.

આમ તો આ પુસ્તક ૩૦ કરતાં વધારે વર્ષ જુનું છે પણ એમના અનુભવો અને ભારત-લંડન વચ્ચેના સંસ્કૃતિ, સામાજિક વ્યવહારો તફાવતો આજે પણ લાગુ પડે એવા જ છે.

જેને કારણ વગરની રખડપટ્ટીનો શોખ હોય, અને વ્યવસાય સિવાય બીજા દેશોની સંસ્કૃતિ વિષે જાણવાની ઈચ્છા હોય તેમને મજા આવે એવું પુસ્તક છે.

કાશ, હું ક્યારે આવી રખડપટ્ટી કરી શકીશ!!!!!

વ્યસ્ત વ્યસ્ત સપ્તાહ...

2010-04-04T14:39:00.000+05:30

ગયું સપ્તાહ બહુ વ્યસ્ત વ્યસ્ત રહ્યું. નોકરીમાં, મારો લીડ USA છે એટલે ટીમની જવાબદારી મારી પર હતી એટલે આપણાં ઉપરાંત ટીમના કામ પણ જોવાના, થોડું અઘરું કામ હતું મારા માટે. પહેલીવારનું હતું ને એટલે, અત્યાર સુધી લીડને કહેતા હતા કે તમે બરાબર મેનેજ નથી કરતા!!! હવે જાતે કરવાનું આવ્યું એટલે ખબર પડી કે કેટલા વીસે સો થાય... એક જ ઉદાહરણ, એક ટીમવાળાએ કહ્યું બહુ બોરિંગ કામ છે આ... મેં કીધું કરવું તો પડશે જ ને.. અને જલ્દી કરવું પડશે... :) .... કાલ સુધી આપણે ફરિયાદી હતા.... આજે....

અને પછી મારા નાના ભાઈની સગાઇ કરી એટલે એમાં વ્યસ્ત હતા.... અને પછી હેત્સીને રમાડવામાં અને અમારા અને ભાઈના ઓરડાનું ફર્નીચરનું કામ કાજ ચાલે છે તો એમાં વ્યસ્ત હતા... પાછુ હમણાં ફેસબુકમાં ફાર્મ-વિલે રમતની રત લાગી છે તો એમાં પણ.. આમ તો કોઈ દી ખેતી કરવા જવાનો નથી તો આ રમતમાં તો કરી લઇ એ...

અને સાથે બક્ષીના ૨ પુસ્તકો પુરા કરી દીધા.. એક તો 'ગુજરાત અને ગુજરાતી'... અને આ પુસ્તકે નિરાશ કર્યો. થોડાં ધીરુભાઈ માટેના સારા શબ્દો બાદ કરતા એક ગુજરાતી તરીકે ગર્વ થાય કે વાંચવાની મજા આવે એવું કશું જ નથી આ પુસ્તકમાં. સાચી વાતો કડવી લાગે એવું થયું કૈક.... મહાજાતિ ગુજરાતી જલ્દી વાંચવું પડશે મારે .... :) ... અને બીજું .... ગોધરાકાંડ (રજનીભાઈના બ્લોગ પરથી આ પુસ્તક વિષે માહિતી મળી અને બક્ષીની આગ જરતી ઝુબાન વાંચવાનું મન થયું એટલે વાંચી નાખ્યું) પણ આ બધા જ લેખો મેં આગળ એ સમયના વર્તમાન પત્રોમાં વાંચેલા હતા... કંઈ નવું નહોતું અને આ પુસ્તક વાંચ્યા પછી વિષાદ-યોગ આવી જાય કે અંગ્રેજી મીડિયાને, સેક્યુલર લોકોને ગુજરાત પ્રત્યે આટલો દ્વેષ કેમ છે ભાઈ!!!!

હશે.. ગુજરાત તો પણ પ્રગતિ કરી જ રહ્યું છે અને સુરત-અમદાવાદ જેવી રહેવાની મજા બીજે ક્યાંય આવે એમ નથી..... મને હો કે... બીજાની ખબર નહિ...

ચાલો કારીગર બોલાવે છે... કૈક વસ્તુ લાવવાની હશે.... આવજો....

My View: The Fifth Mountain - Paulo Coelho

2010-03-30T09:19:00.000+05:30

This book for those people who believes in God, but their faith is in doubt due to obstacles, difficulties, injustice in life and they are thinking that really God exists or not!!!! It conveys the message that whatever happens, it happens for good even it is bad for you at that moment. Don't fight with God and whatever happens, just accept it and try to improve it with your hard work without worry of result. Other authors write boring self improvement books like lectures and here, Paulo Coelho saying those things in the form of stories.

Definitely not for me, but I took as a nice story and enjoyed it. You too will enjoy.

What the crap....Killing mosquitoes is news now....

2010-03-24T22:58:00.004+05:30

Came from office at 10 pm... already tired enough. My roomies finished their dinner so I am eating alone and getting bored as we are poor people who don't have color TV and channel connection so just picked up paper near by, It was Mumbai Times of 21st march.

You must know mumbai times is page 3 kinda thing that comes with regular news paper of Times of India (TOI). It's all about gossiping of movies, stars, sports person and things which related to rich people only. It's kinda waste for normal ordinary public still TOI wasting so much paper on it. Its nothing related to actual news paper. and some times this mumbai times having as much pages as main news paper.... n they (Times of India) started green India initiatives and save trees movement.... !!!!!!

OK enough outburst.... reason of outburst, already punctured mind from office and then this crap news item.... "Yes I killed about 15 of them in the first half hour. I’m usually a non-violent person but surely this will be considered self-defense,” she explains." What the f***. Some third grade actress (whose contributions to Indian film industry is 2-3 flop and boring movies) is killed 15 mosquitoes and that's the news on last page of paper. I have killed 1000s of mosquitoes but forget about news paper, I never mentioned it to my blogs till now.... and There are number of readers who will waste their time to read this crap!!!! Be Responsible journalist...

Now yar, we knew there is so much competition in media and they are making news from nowhere but this is the height... definitely height of boring and non-existence-news-journalism.... sorry but i couldn't find the better word....

anyways but I like the pic of Anjana Sukhani.... :) .... and after writing this blog, anger on TOI vanished....so all cool now...

અહીં અંતર મીનીટોમાં પુછાય છે.....

2010-03-19T08:52:00.001+05:30

થોડા મુંબઈના અનુભવો...

બીજા શહેરોની ઓફિસમાં જયારે નવા નવા માણસો મળે ત્યારે લોકો એક બીજાને કયા એરિયામાં રહે છે અને ઓફીસથી કેટલા કિલોમીટર દુર છે એવું પૂછે છે જયારે અહી મુંબઈમાં કયા એરિયા પછી બીજો સવાલ હોય છે (નજીકના) રેલ્વે-સ્ટેશનથી ઘર કેટલું દુર છે અને ઓફીસ પહોંચતા કેટલી મિનીટ લાગે છે!!!! ટૂંકમાં અહી અંતર કિલોમીટરમાં નહિ પણ મીનીટોમાં પુછાય છે.

અહી તો ઘરની જાહેરાત પણ એ રીતે આપેલી હોય છે કે સ્ટેશનથી ૫ જ મિનીટના અંતરે. જે લોકો સ્ટેશનની નજીક રહેતા હોય એ જાણે મોટી ધાડ મારી દીધી હોય એમ વટથી કહેશે કે મારું ઘર તો સ્ટેશનથી ૨ મિનીટ જ દુર છે. પછી ભલે ને ૧૦ બાય ૧૦ની ચાલીમાં રહેતો હોય. અહી સ્ટેશન પાસેની ચાલીનું ભાડું સ્ટેશનથી દુરના બંગલા કરતા વધારે હોય છે.

અહી પણ ભારતના બીજા શહેરોની જેમ લોકોને ફૂટપાથ પર ચાલવાની આદત નથી. રસ્તા પર જ ચાલવાનું અને વાહનોની ટ્રાફિકને લીધે પહેલેથી ઘટી ગયેલી ઝડપ વધારે ઘટાડવાની. જોકે એના ૨ કારણો મને મળ્યા છે, એક તો ફૂટપાથ પર પાથરણાં પાથરીને, ફૂટપાથ રોકીને, દુકાન ખોલીને બેસી ગયેલા નાના વેપારીઓ અને બીજું સલમાનખાન. સલમાનખાને રાતના ફૂટપાથ પર સુતેલા લોકોને ઉડાવી દીધા હતા એ તો યાદ જ હશે ને. એટલે ફૂટપાથ પર ચાલવાની બાબતમાં મુંબઈ અપવાદ નથી.

બીજું અહી જો તમે ઘરની બહાર ખુલ્લી હવામાં ફરતા રહો તો દર કલાકે કલાકે નહાવું પડે, સિવાય કે ડીસેમ્બર-જાન્યુઆરી મહિનો હોય અથવા તમે જન્મથી જ મુંબઈમાં રહેતા હો. બહારથી આવેલા લોકોને અહીં વધારે પરસેવો થાય છે. અહીંની હવા ભીની ભીની... ભેજવાળી છે એટલે. મુંબઈ આવ્યા પછી જ મેં ગંજી પહેરવાનું શરુ કર્યું. એટલે તમે સમજી શકો છો અહીંની આબોહવા.

જો કે અહી તમે તમને ગમે તે રૂપ ધારણ કરી શકો છો!!!! મારો કહેવાનો મતલબ છે કે તમને ગમે એ ગોવિંદા ટાઈપ કપડાં પહેરી શકો.... ગમે એ વાળની સ્ટાઇલ મારી શકો છો. અહીં તમને જોવા કોઈ નવરું નથી, સિવાય કે તમે નગ્ન થઇને બહાર નીકળો :). લોકો પાસે સમય જ નથી તમને જોવાનો. યુવતીઓ માટે ભારતમાં મુંબઈથી આદર્શ શહેર ના હોઈ શકે. બધી જ જાતની છૂટ અને કોઈ જાતની રોક-ટોક નહિ. અને શોખ પુરા કરવા માટે પૂરી આઝાદી. બધી જાતના શોખ માટે અહી ક્લાસ મળી રહે છે, મહેંદીથી માંડીને ડાન્સ સુધીના બધા.

મુંબઈમાં તમારી લાઈફ સ્ટાઇલ તમારે નક્કી કરવાની છે. અહી ૧૦ રૂપિયાનાં ૨ વડાપાવથી પણ પેટ ભરાય છે અને ૨૦૦૦ રૂપિયાનું લંચ પણ મળે છે. ૧૦૦૦ રૂપિયામાં ગટરની બાજુમાં ઝુપડું પણ મળે અને લાખ રૂપિયાનો બંગલો પણ ભાડે મળે છે. મને નથી લાગતું કે આ મુંબઈ સિવાય ભારતના બીજા કોઈ શહેરમાં તમને લાઈફ સ્ટાઇલ પસંદ કરવાની આટલી અનુકુળતા મળી રહેશે.

My View: The White Tiger - Arvind Adiga

2010-03-14T21:29:00.001+05:30

The White Tiger is a tale of two Indias. Balram's journey from the darkness of village life to the light of entrepreneurial success is utterly amoral, brilliantly irreverent, deeply endearing and altogether unforgettable. it is written by Arvind Adiga and it is his first novel.

Compelling, angry and darkly humorous, The White Tiger is an unexpected journey into a new India. It offers a completely bald, angry, unadorned portrait of the country as seen from the bottom of the heap; there's not a sniff of saffron or a swirl of sari anywhere... The Indian tourist board won't be pleased but you'll read it in a trice and find yourself gripped.

Above words are not mine but taken from Book front and rear cover But ya, If I keep reading novels like this then may I can write the same. English of this book is a bit high level for me. Some words are totally new for me, words we never use in daily language. In fact I am not aware of some words but thanks to WordWeb application in my iPhone, I got the meaning of those words. Last Gujarati novel of 220 pages took my 3 hours but this 320 page took my 10 hours... so you can imagine. n that's may be one of the reason that this book is not as successful as chetan bhagat's novels.

Nice read.....

I am obsessed… obsessed to some NUMBERs….

2010-03-06T12:27:00.005+05:30

I am obsessed... (IAO)...
IAO to number of bugs against my name at office…
IAO to lines of code (LOC) I write for specific task at office...
IAO to amount of money I spend on food… specially junk food…
IAO to how much I loss weight (even in grams) after each workout…..
IAO to count how many KMs I walk today… (Thanks to Kavan, I have that machine who count steps & KMs)
IAO to minutes I take from Malad station to Office while walking….
IAO to how many KMs I drive in an hour....
IAO to how many movies I can watch during weekend.. during month…
IAO to how many books I can read in a month…
IAO to how many pages I can read in an hour….
IAO to how many mails I get in my in-box…
IAO to free space I have in my laptop…
IAO to number of hours I sleep….
IAO to statistics of Cricketers... specially no. of runs, no. of wickets and averages...
IAO to how many goals I hit in FA football game...
IAO to how many points I earns in Need for speed game...
and Yes, IAO to how many comments I get on my blog…

I didn’t count Bank Balance as everyone is obsessed about it… :) ….

Earlier I was obsessed to number of friends and scraps on orkut... and I was obsessed of page hits on my blog but thankfully I am no more obsessed with that now....

I think I have number-obsessed-syndrome... may be some American can name it... as u know like we have 36 Lakh Gods.. Americans have so many phobias and syndromes and they have surveys to prove it too... so this is some kind of syndrome or what....
You know what the problem with these obsessions is that sometime I don't enjoy the actual thing and just want to add one more count... for example... I I watched movie, 'Sunshine' two days ago, I don't like it at all still I completed whole movie... so that I can add it into my list...
I am trying to get away with all these obsessions, I don't know I will ever get success or not.... may be when I die.... :) ...
Is it only me who has this kind of obsessions or you guys also do have? Please share....

મારી નજરે: બાકી રાત - બક્ષી

2010-03-05T08:33:00.000+05:30

૧૯૮૦માં લખાયેલી આ નવલકથા આજે પણ ગુજરાતના કેટલાક શહેરોને લક્ષમાં રાખો તો મોડર્ન લાગે તેવી છે. જો કે અહી ગુજરાતને નહિ પણ મુંબઈને પૃષ્ઠભૂમિમાં રાખીને એક ૩૪ વર્ષની ત્યકતા અને ૨૫ વર્ષના યુવક વચ્ચે રચાતી પ્રણયકથા છે. અને જે રીતે પાત્રોના મનની સ્થિતિને અનુલક્ષીને મુંબઈનું વર્ણન થયું છે તે કાબીલેદાદ છે. અંત સુખદ: નહિ પણ કરુણાજનક છે, પણ આવી વાર્તામાં સુખદ: અંતની અપેક્ષા વધારે જ છે....

જિંદગી શું છે?? મુંબઈનો ટ્રાફિક વિચારતાં કરી મુકે છે....

2010-03-03T09:28:00.001+05:30

જિંદગી શું છે? ના ના, જિંદગીનો મતલબ શું છે? ના, આપણે અહી ચિંતનની વાતો કરી રહ્યા છે. મતલબ નહિ, અર્થ, જિંદગીનો અર્થ શું છે? ઘણા લોકો જિંદગીનો જીવનનો અર્થ શોધવામાં જ આખી જિંદગી કાઢી નાખે છે અને કંઈ જ અર્થસભર મળતું નથી.અને ઘણા લોકો અર્થની પળોજણમાં પડ્યા વગર જે જિંદગી મળી છે એ સ્વીકારીને એમાંથી આનંદ લઇ લે છે. તો જિંદગીનું સત્ય શું છે? જે મળ્યું છે એ સ્વીકારીને એનો આનંદ લેવો કે જે નથી મળ્યું એની પાછળ દોડ્યા કરવું અને દુઃખી થવું? અને જે મળ્યું છે એ સ્વીકારવું એટલું સહેલું છે? મને નથી લાગતું એ જેટલું કેહવું સહેલું છે એટલું જ કરવું અઘરું છે. બાકી તો લોકો આટલા દુઃખી થોડા હોત!!!

મને જ જુવોને... સુરતમાં પપ્પાની ઓફીસમાં જોડાઈ ગયો હોત તો આરામથી સુરતમાં જિંદગી નીકળી જાત. ક્યાય શહેરો બદલવા ના નહિ, દર અઠવાડિયે સુરત-મુંબઈના ધક્કા નહિ, અહી લોકલ ટ્રેઈન અને બસના ધક્કા ના ખાવા પડત અને સુરતમાં મસ્ત બાઈક-કારમાં ફરતા હોત અને અત્યારે મુંબઈમાં આ રીક્ષામાં ટ્રાફિકમાં ફસાયો છું. અને આવા બધા જિંદગીનાં નકામાં વિચારો આવી જાય છે.

ટૂંકમાં, મુંબઈનો ટ્રાફિક હતાશ કરી મૂકી એવો છે અને અત્યારે હું એમાં ફસાયો છું. સારું છે ટ્રાફિકમાં અટકી જાવ છું ત્યારે મારે પાસે લેપટોપ નથી હોતું નહિ તો આ બ્લોગ આવા હતાશાજનક લેખોથી ઉભરાઈ જાત...

સારું, ચાલો ટ્રાફિક હળવો થઇ ગયો છે અને જિંદગીમાં પાછુ સુખ આવી ગયું છે.. ના ના.. હતાશા જતી રહી છે....

નાણાંમંત્રી મારા મિત્ર લાગે છે...

2010-02-27T17:05:00.001+05:30

(નોંધ: આ કોઈ બજેટનું વિશ્લેષણ નથી, મને બજેટમાં મારા ટેક્સ સ્લેબ સિવાય કઈ ખબર પડતી નથી)

ગઈ કાલે બજેટ આવ્યું અને હું ખુશ થયો. બજેટ જોઈને છેલ્લા ૪ વર્ષોથી હું ખુશ થાવ છું. એ પહેલા તો હું કમાતો નહોતો, બાપાના પૈસે તાગડધીન્ના કરતો હતો એટલે બજેટની કોઈ સીધી અસર મને પડતી નહોતી. (આ વાંચીને એવું ના વિચારવું કે મારા પપ્પાએ મને બહુ પૈસા આપ્યા હશે કોલેજમાં, મારે (રોજ ની ૪-૫ જ) ચા પણ ગણીને પીવી પડતી હતી. હા એ વાત અલગ છે કે અમદાવાદમાં ચાની કીટલી પર બેસીને ચા પીવો એટલે રાજાશાહી અને તાગડધીન્ના જ લાગે... ). હા તો આપણે બજેટની વાત કરી રહ્યા હતા, હવે એમાં એવું છે ને એમણે એટલે કે નાણાંમંત્રીએ ટેક્સ સ્લેબમાં વધારો કર્યો છે અને મારા જેવાને ૨૦-૩૦ હજારનો ફાયદો થયો છે અને છેલ્લા ૩-૪ વર્ષોથી હું દર વર્ષે સરખો જ ટેક્સ ભરતો આવ્યો છું. (એનો મતલબ એવો ના નીકાળવો કે મેં છેલ્લા ૩-૪ વર્ષોમાં કોઈ પ્રગતિ નથી કરી અને હું ૪ વર્ષથી એક સરખા પગાર પર કામ કરી રહ્યો છું!!!) આ તો જેમ જેમ મારી આવક વધી રહી છે તેમ તેમ ટેક્સ સ્લેબ પણ વધી રહ્યો છે એટલે મને થયું કે નાણાં મંત્રી મારા મિત્ર લાગે છે.... :) ....

હવે આ વાત મેં મારા મિત્રને કરી તો એ હસવા લાગ્યો !!!! મેં કીધું શું થયું ભાઈ? એ કહે, તે તારી નોકરીના પહેલા વર્ષે મને શું કીધું હતું? મેં તને કેટલો ટેક્સ ભર્યો એમ પૂછ્યું ત્યારે!!! તે કીધું હતું, હું હજી ગરીબી રેખાની નીચે આવું છું અને સરકાર ગરીબો પાસે ટેક્સ નથી લેતી!!!!!

તને લાગી રહ્યો છે કે તારો પગાર વધી રહ્યો છે ને સરકાર તારો ટેક્સ ઓછો કરી રહી છે!!! એવું કઈ નથી ભાઈ, પગાર તારો એકલાનો નહિ, બધાનો જ વધી રહ્યો છે. અને સાથે મોંઘવારી પણ વધી રહી છે. તું હજી છે ત્યાંનો ત્યાં જ છે એટલે સરકાર તને હજી ગરીબ સમજીને ટેક્સમાં છૂટછાટ આપી રહી છે, સમજ્યો... આહ.... જો સામે પેટ્રોલના ભાવમાં પણ વધાર્યો કર્યોને....આ હકીકત છે.

મને નથી ખબર પણ આપણો સ્વભાવ તો ખુશ રહેવાનો છે અને ૨૦-૩૦ હજાર બચી રહ્યા છે એટલે હું ખુશ છું. એ કહે.. બસ આટલામાં ખુશ!!! મેં કીધું હા, આ સાધુ-સંતો કહે છે ને, નાની નાની વાતોમાં જ સુખ રહેલુ છે.... (પણ સાલું પછી મનમાં થયું આ જબરું છે.. નાની નાની વાતમાં ખુશ થવાનું પણ નાની નાની વાતમાં દુઃખી નહિ થવાનું? ખુશીની લાગણી ભગવાને આપી છે તો દુઃખની લાગણી પણ ભગવાન જ આપે છે ને... આનંદ પણ ભગવાનની દેણ છે તો ગુસ્સો પણ એમની જ દેણ છે.... ) તો આપણે ટેક્સ બચ્યો એ વાતે ખુશ થવાનું અને પેટ્રોલના ભાવ વધ્યા એ વાતે દુખી થવાનું..... બધી લાગણીઓનો અનુભવ કરવાનો, બરાબર ને...

ચાલો હોળીની શુભેચ્છાઓ બધાને...

મારી નજરે: યુવતા - યુવાનોને સપ્રેમ શ્રેણી...

2010-02-22T22:46:00.000+05:30

આ પુસ્તક ૧૯૯૧માં પ્રસિદ્ધ થયું છે, યુવાનોને સપ્રેમ શ્રેણીની નીચે. આ બક્ષીના ગુજરાતી છાપાંઓમાં છપાયેલા ૨૬ લેખોનો સંગ્રહ છે યુવાનોને લગતો...

સાચું કહું તો આ પુસ્તકે મને નિરાશ કર્યો. એમાં એવું છે ને કે, 'ખાવું , પીવું , રમવું ' વાંચીને (ખાસ કરીને રમવું વિષેના લેખોથી) મને આ પુસ્તક માટે વધારે આશા હતી. પ્રથમ લેખ, 'યુવા એટલે' વાંચીને મારી આશાઓ વધી ગઈ હતી પણ પછીના લેખોએ નિરાશ કર્યો. ગરીબજન, હાસ્ય, નિસર્ગ, અંગ્રેજી ઉપરાંત બીજા વિચારો જે યુવાનોને કામે લાગે અથવા કેવી રીતે સરસ, મજા લેતા લેતા જીવવું એ વિષે.. પણ સામાન્ય સલાહો નથી, એ જ બક્ષીના આગવા અંદાજમાં કટાક્ષયુક્ત તીખા લેખો છે.

મને એક તો એ યુવતાવાળો લેખ ઉપરાંત રીવાને લખેલો પત્ર છે જે ખરેખર તો દરેક ગુજરાતી છોકરાઓએ વાંચવા જેવો છે.... એ પત્ર મસ્ટ રીડ.....

આળસ... પરમ મિત્ર...

2010-02-19T09:46:00.001+05:30

આળસ, વર્ષો નો મારો પ્રિય સાથી, જીગરજાન મિત્ર. અરે લંગોટીયો દોસ્ત કહું તો પણ ખોટું નથી. આજે જે હું છું, એ આ આળસને લીધે જ છું પણ લોકો સમજતા નથી. લોકો કહે છે કે જે હું નથી તે આ આળસને લીધે છે.

આળસે મને કેટ-કેટલી જગ્યા એ સાથ દીધો છે. થોડાક ઉદાહરણો,

હું આજ કાલ બહુ જાડિયો થઇ ગયો છું (જો કે પણ આ પરમ મિત્ર આળસની દેણ છે) એટલે મારા રૂમમેટ લોકો સવારમાં પરાણે જગાડે છે ચાલવા-દોડવા જવા માટે ત્યારે આ આળસ જ મને સહારો આપે છે, રૂમમેટ તો જતા રહે છે દોડવા માટે. પછી પલંગમાં આળસ જ હોય છે મારી સાથે. જે મને સવારની મીઠી નીંદર માણવા દે છે.

બપોરે ઓફિસમાં પણ સાથીઓ જમ્યા પછી નીચે આંટો મારવાની જીદ પકડે છે ત્યારે આળસ જ મારો

સાથ દે છે, ખુરશીમાં આરામથી બેસીને વામકુક્ષીનો મજા લેવામાં.

કોલેજમાં જયારે પરીક્ષાનું ટેન્શન હોય અને ઊંઘ ના આવતી હોય ત્યારે એ આળસ જ મદદ કરતી ઊંઘને બોલાવી લેવા માટે.
સગાં-વ્હાલાને મળવા જવાનું હોય, ખાસ કરીને પત્નીના સગાંને ત્યાં, ત્યારે, આળસને આગળ ધરીને હું ઘણી વાર કંટાળાજનક વાતાવરણમાં જતા બચ્યો છું. અને સગાં-વ્હાલાને ત્યાં જવાની આળસને લીધે પેટ્રોલની પણ ઘણી બચત થાય છે જે દેશના પણ ફાયદામાં છે.
રોજના ઘણા કામો એકદમ ચોક્કસ સમય પર થતા હોય છે એનું કારણ પણ આળસ છે કેમકે સમય કરતા પહેલા બધું નકામું છે એ નિયમમાં આળસ માને છે. જેમકે વીજળીનું બીલ એની છેલ્લી તારીખ પહેલા ભરવા જતા આપણને કોઈ ફાયદો થતો નથી અને આળસને લીધે આપણે એ છેલ્લી તારીખે જ ભરીયે છે.
રોજ મોજા અને રૂમાલ અને બીજા કપડા ધોવાની આળસને લીધે સાબુ અને સમયની ઘણી બચત થાય છે.

આળસ ઘણા ગુજરાતી પુરુષોનો પરમ મિત્ર હોય છે અને એમાં ફાળો હોય છે ગુજરાતની ગૃહિણીઓનો. એમ જ આળસને મારો પરમ મિત્ર બનાવામાં મારી પત્નીનો પણ ઘણો ફાળો છે. સવારમાં ઉઠતો ત્યાં જ પથારીમાં ગરમા-ગરમ ચા આપી દેતી, જમવામાં પણ પાણીનો ગ્લાસ પણ ના લેવો પડે, બધું જ તૈયાર ભાણે. ઓફિસે જવાનું હોય ત્યારે પાકીટ, બેગથી લઇને મોજા, બુટ બધું જ તૈયાર હોય.

હવે જયારે એ સુરતમાં છે અને હું મુંબઈમાં, ત્યારે આળસ જ સાથ આપી રહ્યું છે, જો કે તકલીફ પણ થોડી આપે છે સાથે સાથે. પણ તકલીફ પણ મિત્રો જ આપે ને. આ તો શું હવે સવારે જાતે ચા બનાવી પડે ને એટલે. ત્યારે આળસને થોડી ગાળો દેવી પડે, પણ પછી ગાળો પણ તો આપડે દોસ્ત લોકોને જ આપીએ ને. આમ પણ બીજા લોકોને ગાળ દેવાની હિંમત નથી મારી, મને જ ભારે પડે એ તો.

પણ આળસ ખાસ ચીપકું મિત્રની જેમ પીછો નથી છોડતું મારો જેમ પરમ મિત્ર આપણો મુશ્કેલીમાં સાથ ના છોડે એમ.નોકરીઓ બદલી, શહેરો બદલ્યા,ઘણા મિત્રો છૂટી ગયા, ઘણા હજી ફોનેથી સપંર્કમાં છે પણ એક આળસ જ છે જે દરેક જગ્યાએ, દરેક શહેરમાં મારી સાથી રહી છે.

ચાલો હવે, આળસ આવી રહી છે વધારે લખવાની.... :) ...

My View: How to Get from Where You Are to Where You Want to Be - Jack Canfield

2010-02-14T21:26:00.000+05:30

This book is written by well known author, Jack Canfield. He is co-author of very famous book, The Chicken Soup for The Soul. Book was published in 2005 and New York best seller.

25 Principles took me 1 and half month to complete…. Reason is that it’s not a novel and it’s boring (For me) and result of the book, Last statement of book tells it all, ‘You and you alone are responsible for taking the actions to create the life of your drams. Nobody else can do it for you.’ Then why, why I read this book….. ;) I knew all principle well before reading the book, already read it in newspaper columns, not all at ones but randomly…. The only problem is implementation and that still exist…. Me still trying… What Book says is simple, follow your heart, don’t think too much, just start taking action, just do it, don’t blame others, stick to your dreams and blah blah.. but saying is simple and doing is difficult otherwise, 'में कहा का कहा पहुँच गया होता, अगर किताब पढ़ने से कुछ हो सकता....' :)

And the title says, ‘How to get from where you are to where you want to be’…. Hmmmm… Actually I don’t know where I want to be… Right now Where I am, I never dreamt of. And I don’t know where future lies for me and that’s interesting part as Life is more fictional then book or your thoughts….

Anyways If you need some inspiration and till date, never read any motivation articles or book then try this book otherwise skip it and just start taking action. But ya, its best seller so just keep mind that.

I wonder, most successful people mentioned by author ever read this type of books!!! Just a thought….

મારી નજરે: ખાવું, પીવું, રમવું...

2010-02-12T13:11:00.005+05:30

બક્ષીનું વાગ્દેવી શ્રેણીનું આ પુસ્તક ઓક્ટોબર, ૧૯૯૮ માં પ્રકાશિત થયું હતું.
નામ પ્રમાણે જ ખાવા, પીવા અને રમતવીરો વિષેનો વાતો છે એ જ બક્ષીના આગવા અંદાજમાં. બક્ષી કેટ-કેટલું ફર્યા હશે, કેટ-કેટલી જાતનું ભોજન આરોગ્યું હશે. અને જો જાતે ગ્રહણ નહિ કર્યું હોય તો પણ કેટલું વિશાળ વાંચન કર્યું હશે... ખરેખર લેખક એમ ને એમ થોડા થવાય છે અને અમારા જેવા આ જે મનમાં આવે એ ૨-૪ બ્લોગ લખીને પોતાની જાતને લેખક સમજવા લાગ્યા છે :)....
અને રમતવીરો માટે તો લખતી વખતે ખરેખર એમને ગુજરાતીઓની શબ્દોથી જ ચામડી ઉતારી લીધી છે.. હૃદય સોંસરવી ઉતરી ગયી છે મારા જેવા જાડિયાને માટે તો. ગુજરાતીઓ, શરીરપ્રેમી નહિ પણ પૈસાપ્રેમી છે.. અને એટલે જ એમના માટે ક્રિકેટની રમત ઠીક છે, ફૂટબોલની વાતો ગુજરાતીઓ આગળ કરવી નહિ અને એવું બધું...
એમણે ૧૯૯૧-૧૯૯૨ના ભારતના ઓસ્ટ્રેલીયાના ક્રિકેટ પ્રવાસ વિષે પણ ઘણું બધું કટાક્ષમાં લખ્યું છે... ખબર નહિ પણ એમણે ૨૦૦૧-૨૦૦૬ના સમયમાં ભારતીય ટીમના વિદેશ પ્રવાસો વિષે પણ લખ્યું હશે ક્યાંક... તો એમની પ્રશંક્ષા-પરસ્તી વાંચવાની પણ મજા પડી જશે.. ગાંગુલીની લડાયકતા અને દ્રવિડ વિષે... કાશ...
આ પુસ્તક વાંચ્યા પછી એટલું સમજાયું કે બક્ષીને વાંચવા કેમ ગમે છે મને ... કેમ કે અમારા વિચારો ઘણા મળતા આવે છે.. :) ... ચેતન ભગત એ આજની પેઢીમાં એટલે જ વંચાય છે કે એ આજની પેઢી વિચારે છે એવું એ લખે છે....
બક્ષીના આશીકોને તો ચોક્કસ ગમે એવું.. બીજામાં ખાવા, પીવા ને રમવાવાળાને ગમે એવું.. :)

થોડી દુષ્ટતા

2010-02-02T09:51:00.004+05:30

ટ્રેન આવી અને હું મારી જગ્યા પર જઈને બેઠો. હું હમેંશા લોઅર સીટ જ બૂક કરાવું છું કેમકે મારે ૪ કલાકની જ મુસાફરી હોય છે અને સુરત રાતના ૪ વાગે આવે એટલા માટે. એક સરસ યુગલ આવ્યું, ૨૭-૨૮ વર્ષનો યુવક અને ૨૫-૨૬ વર્ષની યુવતી. એમની સીટ એક સૌથી ઉપરની અને એક વચ્ચેની હતી.
યુવકે મને કહ્યું, તમે એકલા છો? મે કીધું હા.
તો મને કહે તમે પ્લીઝ, ઉપર જતા રહેશો?
વિચારો મેં શું કીધું હશે, ના. મોટી ના. અને સાથે સોરી પણ ના કીધું.
હવે તમે વિચારતા હશો કે કેવો દુષ્ટ માણસ છે નહિ!!! એ યુગલે પણ એવું જ વિચાર્યું હશે, કારણકે પછી એ લોકો જે રીતે, જે નજરથી મારી સામે જોતા હતા... ખુન્નસથી પણ જોવાની એક રીત હોય છે. જે પરણેલા હશે એ પુરુષોને એમની પત્નીનો આવો ખુન્નસ લુક ખબર જ હશે. જયારે તમે એવી હિમ્મંત કરી હોય કે પત્નીની કોઈ વાત સાથે સહમત ના થયા હોય અથવા વિરોધ કર્યો હોય (જોકે મારે તો એવી હમ્મંત ભાગ્યે જ થાય છે) ત્યારે પત્ની કઈ બોલશે નહિ (જો સંસ્કારી હશે તો) પણ આંખો આડી-અવળી કરીને ભ્રમરો ઊંચી કરીને, હોઠ બીડીને જોતી હોય એવો કૈક લૂક આ લોકો મને આપી રહ્યા હતા. વાહ... એ લોકો પણ સુરત જ ઉતારવાના હતા અને સવારે ૪ વાગ્યે પણ એ મને એ જ નજરથી જોઈ રહ્યા હતા. અને સાચું કહું તો મને ખરેખર મજા પડી રહી હતી. હું પણ એમની સામે જોતો હતો અને મારા મુખ પર, લુચ્ચું હાસ્ય જેવું કૈક હતું. એ વિચારતા હશે, કેવો નાલાયક માણસ છે, યુવાને તો મને કેટલીય ગાળો મનમાં આપી દીધી હશે. છોકરીએ પણ છોકરીઓ આપે એવી ગાળો, ગધેડો, કુતરો એવી બધી મનમાં આપી જ હશે. અને મને આ બધા વિચારો કરીને વધારે મજા આવી રહી હતી. હવે તમે પણ વિચારતા હશો કે બહુ વિકૃત મગજનો માણસ છે આ......
વેલ, તમે થોડાક સાચા છો, વિકૃતની તો ખબર નહિ પણ હા વિચિત્ર મગજનો ખરા.... જોકે મને તો હું નોર્મલ જ લાગુ છું પણ આ તો મારા નજીકના મિત્રોના પ્રતિભાવો પરથી કહું છું.
હવે આવી દુષ્ટતા કરવાનું કારણ પણ જણાવી દઉં. હું દર અઠવાડિયે સુરત આવું છું. અને હું લોઅર સીટ જ બુક કરવું છું. મોટેભાગે હું એકલો જ મુસાફરી કરતો હોવ છું અને એટલા માટે મારે કાયમ જ સીટ બદલાવાની આવે છે, ક્યારેક કોઇક ઉમરલાયક માણસો આવી ગયા હોય જેમને ઉપરની સીટ પર જવામાં તકલીફ પડે એમ હોય અથવા કોઈ મોટું કુટુંબ હોય જેમની ટીકીટો અલગ અલગ હોય અને એમને ભેગા બેસવું હોય. ગયા અઠવાડિયે આવું જ કૈક થયું. એક જૈન કુટુંબ હતું, ૮ જણા હતા એટલે ૬ સીટ ભેગી અને ૨ અલગ હતી, અલગ એટલે ૫ ડબ્બા અલગ હતી. એમણે મને ટ્રેઈનની અંદર સામાન સાથે ૫ ડબ્બા ચલાવ્યો. હવે એ લોકોને જવાનું સુરત જ હતું, 4 કલાકમાં તો ખબર નહિ જાણે શું વાતો કરી લેવાના હશે તે બીજાને હેરાન કરે બોલો.
મેં આજ સુધી કોઈને ક્યારેય સીટ બદલવા માટે નથી કીધું. જે સીટ આવી એ આપણા નસીબ અને રીન્કુ સાથે હોય તો બહુ આગળથી જ ટીકીટ બૂક કરાવી હોય જેથી લોઅર સીટ મળી જ જાય.
મને બહુ ગુસ્સો આવ્યો હતો એ વખતે અને મેં નક્કી કરી લીધું હતું, આ વખતે હું સીટ નહિ બદલાવું. અને પાછુ આ યુગલ તો જવાન હતું અને યુવતીએ સાડી નહિ પણ જીન્સ પહેર્યું હતું જેથી ઉપરની સીટ પર જવામાં કઈ તકલીફ પડે એવું હતું જ નહિ. એટલે થોડો વધારે ગુસ્સો હતો.
હવે ગુસ્સાનું તો ઉર્જા જેવું છે. જેમ ઉર્જા ક્યારેય નષ્ટ થતી નથી, ફક્ત એનું સ્વરૂપ બદલાય છે. એવું જ કૈક ગુસ્સાનું છે. તમને કોઈ બીજા પર, કોઈ બીજી સ્થિતિ પર ગુસ્સો હોય પણ ત્યાં આપણે ગુસ્સો કરી શકીએ એમ ના હોય, ક્યાંક વળી ગુસ્સો કરવાથી આપણને જ ભારે પડે એમ હોય એટલે પછી જે કોઈ મળે ગુસ્સો કરવાલાયક તેના પર એ વરસી પડીએ....
હવે ગુસ્સો ઓછો થઇ ગયો છે અને ગુસ્સાની મજા પણ લઇ લીધી છે તો આ વખતે સીટ બદલવામાં વાંધો નહિ..... :) હું એટલો બધો પણ ખરાબ માણસ નથી હો કે...

મારી નજરે: પેરેલિસિસ

2010-01-28T08:48:00.002+05:30

એક જ બેઠકે પૂરી કરી દીધી આ નવલકથા, એ પરથી જ સમજી જાવ કે કેટલી સરસ હશે :) ખરેખર અંગ્રેજી, હિન્દી, મરાઠી અને રશિયન ભાષામાં અનુવાદ પ્રકટ થાય એ નવલકથામાં કૈક અદભુત તો હોય જ. અને કોલેજોના અભ્યાસક્રમમાં પણ સમાવેશ એમ ને એમ તો ના જ થાય ને. ૧૯૬૭માં લખાયેલી આ નવલકથા હજી આજે પણ એટલી જ લોકપ્રિય છે
ભૂતકાળ અને વર્તમાનકાળને સાથે સાથે લઇને સરસ ચાલે છે વાર્તા. પિતા/પુત્રી અને પિતા/મેટ્રન વચ્ચેના સંવાદો ખરેખર મજા પડી જાય એવા છે, એકદમ પરિપક્વ. હિલ સ્ટેશનનું વર્ણન પણ એકદમ સુંદર રીતે, નાયકના મૂડ સાથે, પાત્રોના વિચારો સાથે મેળ ખાય એ રીતે કરેલું છે.
બક્ષીના આશીકો માટે જ નહિ પણ ગુજરાતી નવલકથા વાંચતા દરેક વાચકો માટે મસ્ટ-મસ્ત રીડ.

મારી નજરે - ઈગો : ચંદ્રકાંત બક્ષી

2010-01-24T09:46:00.006+05:30

આ પુસ્તકમાં દરેક પાના પર બક્ષીનો ફોટો છે અને સાથે એમની ઓળખ જેવા પંચ-લાઈનો છે. મજા પડી ગઈ. થોડી મને ખાસ ગમી એ અહી મૂકી છે....
-> નિર્દોષતા અને વિસ્મય - આ બે વસ્તુઓ જયારે હું બાળકોમાં જોતો નથી ત્યારે હું વિચારું છું, આ ગયા ભવના ક્યાં પાપનો અભિશાપ છે?
-> મારા જેવા માણસોથી સ્ત્રીઓ સુખી નથી થઇ શક્તિ. સ્ત્રીઓને સુખી કરવા માટે આટલી બધી બુદ્ધિ અને બહાદુરીની જરૂર નથી. અને થોડી બેવકૂફી પણ જોઈએ!
-> પોતાના જ સંતાન માટે જેને પ્રેમ નથી, પોતાના જ સંતાન માટે જેની પાસે સમય નથી એવા લોકો માટે મને આદર નથી. અને એવા લોકોમાં ગાંધીજી પણ આવી જાય છે. એક પિતા અને પતિ તરીકે મારી દ્રષ્ટિએ ગાંધીજી તદ્દન નિષ્ફળ મનુષ્ય હતા. જે પિતા એના બાળકના રમકડાઓ સાથે રમી શક્યો નથી, સાંજે એની સાથે ફરી શક્યો નથી, ઘરે પાછા ફરતા એને માટે કઈ લાવી શક્યો નથી એ ક્યાં પ્રકાર નો પિતા છે! સંતાનનો પ્રેમ પણ દરેક પિતાના કિસ્મતમાં હોતો નથી.
-> ઈશ્વર બહુ મોટો કમ્યુનીસ્ટ છે દોસ્ત, દરેકને ગણીને ૨૪ કલાક આપી દીધા છે - એક વર્ષનું બાળક હોય કે કરોડપતિ બુઠ્ઠો હોય. જેમ વાપરવા હોય તેમ આ કલાકો અને દિવસો વાપરો. કેટલાક ચોવીસમાંથી ચૌદ કલાક ધંધા માટે વાપરે છે અને સફળતાનો સંતોષ માને છે. અને પીસ્તાલીશમાં વર્ષે એકાએક ભાન આવે છે કે બાળપણ, કુમારાવસ્થા, જવાની બધું ખોવાઈ ગયું. ઈશ્વર દરેકને બધું જ આપે છે. બાળપણ આપ્યા વિના કોઈને જવાની આપતો નથી. પણ આપણને આપણે માનેલી સફળતાની પાંખો પર બેસીને બુઢાપા તરફ ઉડી જવું છે. પછી બધું યાદ આવે છે, ને પાછળ રહી ગયું એ બધું - અને પછી આપણા ધમપછાડા, બાલીશ ચેષ્ટાઓ, હાસ્યપદ, દયાજનક કોશિશો, જિદ્દ... આપણી જવાની બતાવ્યા કરવાની, સાબિત કરવાની, આખું જીવન બદ્દ્સુરત, વિકલાંગ બની જાય છે. સફળતાના પ્રેમમાં પડવા જેવું નથી. એ વિષકન્યા છે. આખો માણસ અંદરથી ખવાઈ જાય છે. અને બહારથી ખોવાઈ જાય છે.
-> જીવનભર અવિશ્વાસ રાખીને ચાલાક કહેવડાવવા કરતાં વિશ્વાસ રાખીને એકાદ નાની ઢોકર ખાઈ લેવાથી દ્રષ્ટિનો પરિપ્રેક્ષ્ય સાફ થઇ જાય છે. આપણું કિસ્મત નામની એક વસ્તુ છે, જે બીજો ક્યારેય લૂછી શકતો નથી.
-> હું માનતો નથી કે આ બધું જ માયા છે, આ દેહ, આ જગન, આ વાસનાઓ, આ ઈચ્છાઓ... હું માનતો નથી કે જિંદગીભર જે કર્યું, જેને માટે દુખ સહન કર્યું અને સુખનો ઉત્સવ કર્યો, એ બધું જ મિથ્યા છે.
-> કદાચ મનુષ્ય માટે ખુદાને પહેલેથી જ નફરત હશે.. નહિ તો અને પ્રકૃતિને જે રીતની જવાની આપી છે એ રીતની મનુષ્યને પણ આપી હોત. આખી સૃષ્ટિમાં વસંતનો નવો શ્વાસ ધબકે છે અને ધીરે ધીરે બંધ થઇ જાય છે, બીજે વર્ષે આવવા માટે દર વર્ષે વસંત આવશે - સૃષ્ટિના અંત સુધી - માણસને પણ ઈશ્વરે મૃત્યુ સુધી વર્ષે વર્ષે વસંત આપી હોત તો?
-> જગતભરની વાર્તાઓ લખી શકાય છે, પોતાની જ વાર્તા કહેતા ધ્રુજારી છૂટી જાય છે.
-> બીજો આપણામાં વિશ્વાસ મૂકી શકે એટલી ઊંચાઈ પ્રાપ્ત કરવી એને હું સફળતા સમજુ છું.
-> સેક્સ અને પ્રેમને અમે હંમેશા બે જુદી ચીજો ગણી છે. સેક્સ પાંચ મીનીટની વસ્તુ છે. થકવી નાખે છે. પ્રેમ પચાસ વર્ષો સુધી તમને ખુશહાલ રાખે છે. સેક્સ મીકેનીક્સ છે. પ્રેમ મ્યુસિક છે.
-> પ્રેમ કરવાથી જ સ્ત્રી સમજાતી નથી... જીવવું પડે છે એની સાથે! હું માંદાઓની વાત કરતો નથી, હું બુદ્ધિશાળી સ્ત્રીઓ ની વાત કરું છું.
-> મને હાથની રેખાઓમાં રસ નથી, કપાળની રેખાઓમાં રસ છે. કારણકે તે માણસે પોતે જીવીને બનાવેલી હોય છે. ભગવાનની આપેલી નથી હોતી.
-> દુનિયામાં એક એવી જગ્યા એવી હોવી જોઈએ જ્યાં મૂર્ખાઈથી હસી શકાય. કઈ જ વિચાર કર્યા સિવાય ચુપચાપ બેસી શકાય. અને કોઈ પૂછે નહિ - શું કરે છે?
-> પુરુષને પણ એક પિયર હોય છે . જ્યાં ફૂટપાથ પરનો તડકો ઓળખે છે. ગલી હસે છે, દરવાજો ખબર લે છે, દીવાલો તબિયત પૂછે છે.
-> મને 'અહંકાર' શબ્દ 'ઓમકાર' જેવો જ સરસ લાગ્યો છે. અહંકાર એક ગુણ છે. તૂટેલા માણસને એક જ વસ્તુ ટકાવી રાખે છે - એનો અહં, અને અહં ભ્રહ્માસ્મીનો અર્થ આવો જ કંઈક થતો હશે....

Less Expectation.. More Enjoyment...

2010-01-21T08:39:00.004+05:30

Yesterday, I got increment and bonus letter from manager and then he asked me, Happy? I said.. 'More then happy... It is beyond my expectation (off course I don't tell him to take it back as its more then my expectation, in fact I am ready to accept more also)'. It seems that he is more happy or feel satisfied with my answer. He said, 'That's very good. Hardly folks here are happy'. I just smiled because I know, 80-90% employee in each hardly ever happy or satisfied with their salaries and still they do the job, stick to the company forever. and It was vice verse case for me (because I always thinking what the hell I am doing anything special that I am getting this much salary.. I still don't understand why IT engineers get more salaries compare to other engineers!!! but it was industry standards so I am enjoying on that :) ).
Just last year, during appraisal time at my previous company, HR declared there would be hardly any increment this year. Now that was the bullshit. They have not given any increment year ago due to recession and we all understood case but two year in row, not acceptable to me. So I decided its time to move on. and I landed at mumbai then with new company.
Now reason of enjoyment is that, during last month appraisal process, my manager told me that you had joined in August so you will not get appraised and get any ratings. You will get prorated increment and bonus. Now from my previous company's experience, I though it would be nothing so I am expecting same thing here, Big Nothing. and plus I had negotiated much (which is against my nature, I did it and I won it too.. yuppeeee.... ) during joining so I thought They would definitely count that too.
But After got letter, I am happy... more than satisfied... excited also you can say. So Lesson I learn, less expectation, more happiness. But its difficult to do. We have expectation from almost all things around us, from all people around us. Example, When I go to station daily to catch the train, I always expect Less crowdy train and also expect that train will come in a minute only. But then It hardly happens and it's aah.... disappointment. After few days, You have used to that and then suddenly from no where it happens and you feel overwhelming. So again your expectation rise for next day and it doesn't happen and..... Its life cycle... Some says, It checks your patience and It makes you strong, mentally. may be it is... what say....

મારી નજરે: સોરઠના બહારવટીયાઓ - ૧

2010-01-12T21:08:00.003+05:30

ઝવેરચંદ મેઘાણીએ આ પુસ્તક લખેલું છે અને ગુજરાતી સાહિત્યમાં મેઘાણીની ઓળખ આપવાની જરૂર નથી. જે રીતે હિન્દી ફિલ્મોમાં અમિતાભ છે તેમ ગુજરાતી સાહિત્યમાં મેઘાણી છે.
મને મજા આવા વાંચવાની પણ થોડું અઘરું પડ્યું. જે લોકોને સોરઠી, એટલે કે સૌરાષ્ટ્રની ભાષા આવડતી હોય એમને વધારે મજા પડે એવું છે. આમ તો હું પણ સૌરષ્ટ્રનો જ છુ પણ ક્યારેય રહ્યો નથી એટલે થોડાક શબ્દોમાં મને પણ તકલીફ પડી હતી. મેઘાણીની દ્રશ્યનું વર્ણન કરવાની કળા જોરદાર છે, શબ્દો વડે જાણે તમે પ્રત્યક્ષ ત્યાં હોવ એવી ભાંતી થાય.
પહેલાના જમાનાના લોકો માટે ઈજ્જત અને વચન, વાયદો બધા કરતા ઉપર હતો, કેહવું પડે હો ભાઈ. બહારવટીએ ચડવા માટે આ ૨ જ કારણો મને દેખાયા. આજના જમાના નોકરી કરતા લોકો માટે તો આ બહુ વધારે કેહવાય. અહી તો બોસને હા, હા, કાલે થઇ જશે કામ અને પછી ૨ દિવસ પછી પણ ના થયું હોય એવું હોય. આ બહારવટિયાઓ કોમ્પુટર લાઈનમાં કામ કરતા હોત તો ખબર પડત કે વાયદો કેમ પળાય છે, હશે. ગુજરાતી વાંચનના આશીકોએ આ પુસ્તક વાંચી લેવું અને હવે હું મેઘાણીના બીજા પુસ્તક પણ જલ્દી સમય લઇને વાંચીશ.

Adventure on New Year Day....

2010-01-05T08:56:00.028+05:30

New Year Started with bang for me.... I went to Pune for the adventure of life... had blast at 31st, went to one party (off course not free) with friends and enjoyed lot... dance..drink...n dinner... yuppeeeeeee.... and then... my adventure on new year....

Me counting this task as a adventure because,
1. All of my friends are against it, infect They tried to stop me, tried to discourage me. History says when someone created history.. all people are against it so same case with me also here.
2. Driving 430 Km in a day is not a big deal for some bikers but when it comes to drive on 8 year old 100 cc bike, Splendor and not on powerful bikes, it is some risk. Plus its not comfortable bike for driving whole day, u should consider your back n bums also....
3. I am driving with Gujarat passing so during driving, its risk if some traffic cop would stop me and ask for NOC document which is I don’t have.
Now I need to transport bike from Pune to Surat but Transport wala doing some natak..nakhra... ३ दिन लगेगे साहिब, n blah blah.. so I decided... चलो यार खुद ही ड्राइव कर के लेके जाता हु....

It's around 430 Km from Pune to Surat and Road goes from Pune, Lonawala, Khandala, Panvel, Mumbai Bypass, Vapi, Valsad, Navsari and Surat. Road conditions are quite good now but still I don't know why people think that Driving on highway is risky and not my dad only, my uncle also scolded me lot after they came to know about my adventure.

I started on new year day at 8:05 AM from Pune, filled petrol tank with 8 liter petrol and started journey.... Its winter time so weather was pleasant.
Passed Lonawala at 9:05 am and reached Khandala at 9:15 am and took my first break of 10 minutes. View was awesome from Khandala ghat…..

Started again at 9:25 and reached Panvel at 10:30….
Now actual headache started for bypass Mumbai….. n it took 2 hours to reach me at western highway.. asked few people.. started on Panvel bypass, go to airoli (don't go to thane n turn left for airoli from Panvel bypass), go to ghodbanadar road n at the end of ghodbandar road, reached at western highway at 12:30, after saw below hoarding, I felt relief.
only 150 km in 4 and half hour… very slow.. reasons were Hilly road between Pune and Mumbai and then Mumbai bypass took so much time… but after reached on western highway, it took 5 hours for 280 Km including 30 mins lunch break.
I took lunch break at 1:30 for the sake of my bike otherwise I was roaring to go continuously but then I had to consider my 8 year old bike's capacity also. Engine should not be much hot due to constant driving….
At 2, I started driving again and then it was continuous driving for next 3 and half hours up to surat with 2-3 minutes break at every one hour….
I reached surat at home at 5:45 pm. Dad n Mom both shocked… said u r mad.. pagal guy.. actually I didn’t tell them that I was at pune and coming surat by bike otherwise they would also try to stop me and worrying for whole day till I reach surat. so I decided not to tell them. I said only, ya I know its bit madness but now I m here safely so please.. be cool… :) …
Its experience of life and I thoroughly enjoyed driving on highway, it was more enjoyable then driving crowded city roads… driving in lonawala-khandala was awesome..
After reaching home, my bums were as flat as Indian railways second class seats. I sat on sofa for continuously 4 hours from 6 to 10 and felt so much relief and relax.. till that time I never enjoyed so much of sitting on sofa, So it's like to experience of heaven, u should experience hell first.. :) rite guys….
And now I m proud of my 8 year old bike toooooo :) ….

અહેસાસ

2009-12-31T09:49:00.002+05:30

મારી બીજી વાર્તા... વર્ષનો છેલ્લો બ્લોગ.... એન્જોય....
-----------------------------------------------------------------------------
રાજેશનો શાળામાં પ્રથમ દિવસ હતો, જો કે શાળા ઘણા દિવસથી શરુ થઇ હતી પણ રાજેશનું એડમીશન મોડું થયું હતું. તે સૌરાષ્ટ્રના નાના ગામડામાંથી આવતો હતો અને હજી શહેરથી અજાણ હતો, બધું તપાસ કરીને એડમીશન લેવામાં મોડું થઇ ગયું. માનસી પણ એ જ દિવસે શાળામાં દાખલ થઇ હતી. અને એટલે બંનેનો રોલ નંબર સાથે આવ્યો હતો.
રાજેશ દેખાવમાં સીધો સાદો, સામાન્ય કહી શકાય એવું વ્યક્તિત્વ હતું. અને શરમાળ પણ હતો, શહેરના છોકરાઓની સરખામણીમાં અંતરમુખી હતો. માનસી પણ કોઈ ખાસ સુંદર કેહવાય એવી નહોતી અને ખુબ જ પાતળી, સલકડી જેવી હતી અને એ પણ અંતરમુખી હતી. બેય જણા નવા હોવાના લીધે શાળાના બીજા છોકરા- છોકરીઓ જોડે હળતા-મળતા થોડો સમય લાગ્યો હતો. જો કે તો પણ, રાજેશ કોઈ છોકરી જોડે તો દોસ્તી નહોતો જ કરી શક્યો અને માનસીએ પણ કોઈ છોકરા જોડે મૈત્રી કેળવી નહોતી. રાજેશ માટે છોકરા-છોકરી દોસ્તી કરે એ નવી-નવાઈની વાત હતી. એણે ગામડામાં કોઈ દિવસ એવું જોયું નહોતું.
એક દિવસ ક્લાસમાં બાયોલોજીના સરે માનસીને ઉભી કરી અને પ્રશ્ન પૂછ્યો. માનસીએ જવાબ આપ્યો. સર થોડા મજાકિયા-રમતિયાળ મિજાજના હતા. માનસીનો અવાજ સાંભળીને સરે કહ્યું, 'અરે છોકરી, તારો અવાજ તો કોયલ જેવો છે. આજથી તારું નામ કોયલ.' અને એ દિવસે રાજેશનું ધ્યાન પહેલી વાર માનસી તરફ ગયું. માનસીનો અવાજ હતો પણ કોયલ જેવો જ મધુર. પછી તો સર પણ માનસીને પ્રશ્ન પૂછવા માટે કોયલ કહીને જ ઉભી કરતા. માનસી ઉભી થતી જવાબ આપવા ત્યારે રાજેશ એને નીરખ્યા કરતો. હવે રાજેશને એના અવાજનો ચસ્કો લાગ્યો હતો. એ ઇચ્છતો કે સર રોજ એને કંઈક બોલવા માટે ઉભી કરે. હવે રાજેશ ક્લાસમાં ક્યારેક ત્રાંસી નજરે માનસીને જોયા વગર રહી શકતો નહોતો. જો કે હજી એની સાથે વાત કરી શકે એટલી હિમત એનામાં આવી નહોતી.
3 મહિના પછી શાળામાં આંતર-પરીક્ષાઓ આવી હતી. ૫ વિષયની પરીક્ષાઓ પૂરી થઇ ચુકી હતી. રાજેશ અને માનસીનો રોલ નંબર સાથે હોવાના લીધે એ બંને આગળ પાછળ જ બેસતા હતા. રાજેશ રોજ વિચારીને જતો કે આજે તે માનસીને કોઈ પ્રશ્ન પૂછશે જેથી વાત કરવાનો મોકો મળે પણ ૫ દિવસમાં એ માનસીને કઈ પણ પૂછી શક્યો નહોતો. છેલ્લા ૨ વિષયની પરીક્ષાઓ પણ એમ જ પૂરી થઇ ગયી. રાજેશ માનસી જોડે વાત કરવાની હિમંત જે કેળવી શક્યો નહોતો. બધા વિદ્યાર્થીઓ મૂડમાં આવી ગયા જયારે રાજેશ વધારે ઉદાસ થઇ ગયો હતો કે હવે કેવી રીતે માનસી જોડે વાત કરવા મળશે. હવે બીજા ૩ મહિના રાહ જોવી પડશે. માનસીને તેણે અત્યાર સુધી કોઈ છોકરા જોડે વાત કરતા પણ જોઈ નહોતી એટલે રાજેશને વધારે ડર લાગતો હતો.
રાજેશે જો કે પરીક્ષામાં સારા માર્ક લાવ્યો હતો અને માનસીના પણ ઠીકઠાક એવરેજ કહેવાય એવા માર્ક હતા. માર્ક્સ બધા ક્લાસની વચ્ચે આપવામાં આવતા એટલે બંનેને એકબીજાના માર્ક્સની ખબર હતી. પણ જેમ રાજેશે માનસીના માર્ક્સની નોંધ લીધી હતી તેવી માનસીએ રાજેશના માર્ક્સની નોંધ લીધી હતી કે વિષે રાજેશને શંકા હતી.
આમ ને આમ બીજા ૩ મહિના વીતી ગયા. રાજેશ રોજ માનસીને ત્રાંસી નજરે જોયા કરતો. તેણે તેની બેસવાની જગ્યા પણ બદલી હતી, હવે તે માનસી બેસતી હતી તેનાથી થોડી પાછળની કતારમાં બેસતો હતો.
ફરી ૩ માસિક પરીક્ષાઓ આવી હતી અને ફરી રાજેશની એ જ હાલત હતી. ૪ વિષયના પેપર પુરા થઇ ચુક્યા હતા. ૫માં દિવસે રાજેશ ક્લાસમાં આવ્યો તો માનસી અને એની બાજુની હારમાં બેઠેલી છોકરી એકબીજા સાથે ઈશારાથી વાત કરી રહી હતી. કદાચ પરીક્ષા દરમ્યાન ચોરી કેવી રીતે કરવી તે નક્કી કરી રહી હતી. બાજુવાળી છોકરીએ જોયું કે રાજેશ તેમને જોઈ રહ્યો છે તો તેણે જરા સ્મિત આપ્યું. રાજેશ પણ સ્મિત આપીને પોતાની જગ્યાએ બેસી ગયો. રાજેશે હવે હાર માની લીધી હતી. પણ આજે નસીબ જરા સારું હતું એનું. પરીક્ષા પૂરી થવાની વાર હતી ત્યાં રાજેશને માનસી બોલાવી રહી હોય એવું લાગ્યું. એણે સર જોઈ ના જાય એ રીતે પાછળ જોયું. માનસી એને ખરા-ખોટા પ્રશ્નનો જવાબ પૂછી રહી હતી. રાજેશને તો જાણે સ્વર્ગ હાથ-વેંત જ દુર રહ્યું. એને જવાબ આવડતો હતો અને એણે ઈશારાથી કહી દીધો. પછી તો માનસીએ બીજા પણ ૩-૪ સવાલ પૂછી લીધા અને રાજેશે બધા જવાબ કહી દીધા. પરીક્ષા પૂરી થયા પછી રાજેશ ઉભો થતો હતો ત્યાં માનસીએ એનો આભાર માન્યો અને રાજેશે કીધું, આભાર નહિ, કાલે તમારે મને જવાબ કહેવા પડશે કેમ કે કાલના વિષયમાં હું નબળો છું. માનસીએ કીધું, હું કોશિશ કરીશ. હું તમારા જેટલી હોશિયાર નથી. એ દિવસે રાજેશ ખુબ ખુશ હતો. માનસી એનું નામ પણ જાણતી હતી અને એ ભણવામાં આગળ છે એ પણ જાણતી હતી. એ પછીના ૨ દિવસ પણ બંનેએ થોડી થોડી ચોરી કરી હતી.
જો કે પરીક્ષા પૂરી થયા પછી રાજેશને માનસી જોડે વાત કરવાનો કોઈ મોકો મળ્યો નહોતો. બસ એટલો ફરક પડ્યો હતો કે હવે એ લોકો સામ-સામે મળે તો એકબીજાને સ્મિત આપતા હતા. પણ આવું અઠવાડિયે માંડ એકાદ વાર થતું.
હવે વાર્ષિક પરીક્ષાઓ પણ પૂરી થઇ ચુકી હતી અને રાજેશને વતન-ગામડે જવાનો સમય હતો. રાજેશ ખુશ હતો. એક તો એની પરીક્ષાઓ સારી ગઈ હતી અને આજે એ ૩ મહિના પછી ગામડે જઈ રહ્યો હતો. જો કે ગામડે ગયા પછી એક-૨ દિવસ તો જુના મિત્રોને મળવામાં, માતા-પિતાને શહેરની, હોસ્ટેલની ધીંગામસ્તીની વાતો કરવામાં નીકળી ગયા પણ પછી રાજેશને કંઈક ખૂટતું હોય એવું લાગવા લાગ્યું. તેને પહેલી વાર એમ થયું કે રજાઓ જલ્દી પૂરી થાય અને એ શહેર પાછો જાય. એને સમજ નહોતી પડતી કે આવું કેમ થઇ રહ્યું છે. માનસીને જોયે હવે અઠવાડિયું થઇ ગયું હતું અને એટલે જ એને શહેર પાછા જવાની તાલાવેલી ઉપડી હતી.
રાજેશ રજાઓ પૂરી થવાના ૨ દિવસ વહેલા આવી ગયો હતો, ખાસ માનસીને જોવા માટે. ઘેર માતાપિતાને કીધું કે ત્યાં જઈને બધું તૈયાર કરવું પડશે એટલે વહેલો જાવ છું. એ જાણતો હતો કે માનસી ક્યાં રહે છે અને એનાથી શાળા શરુ થાય એ ૨ દિવસ રાહ જોવાય એમ નહોતી.
શનિવારનો દિવસ હતો, રાજેશ ૭ વાગ્યામાં તૈયાર થઇને સાયકલ લઇને એના ઘરની સામે જઈને રસ્તા ઉપર ઉભો રહી ગયો અને સાયકલની ચેઈન બગડી હોય એવો દેખાવ કરીને ત્યાં ઉભો રહ્યો. ૭ ના સવા ૭, સાડા ૭, ૮, ૯ વાગ્યા તો પણ માનસી બહારના આવી. રાજેશનો અંજપો વધવા લાગ્યો. હવે રાજેશને થયું જો વધારે વાર ઉભો રહેશે તો કોઈકને શંકા જશે અને નાહક પ્રોબ્લેમ થશે. એ ત્યાંથી નીકળતો જ હતો કે માનસી ૯:૩૦ એ શાક લેવા માટે નીચે આવી. રાજેશ એને દુરથી જ જોયી અને કોઈ દિવસના અનુભવી હોય એવી લાગણી-શાંતિ અનુભવી. રાજેશને એ ક્ષણે ખ્યાલ આવ્યો કે એ માનસીના પ્રેમ કે એવું જે કઈ કહેવાય છે એમાં પડ્યો છે અને હવે એ જ એની મંઝીલ છે, જિંદગી છે.
રાજેશે એનો શાળાએ જવાનો રસ્તો બદલી નાખ્યો હતો. જો કે માનસી પાસે સ્કુટી હતી છતાં પણ.... થોડા દિવસ પછી રાજેશને ખબર પડી કે માનસી અને રાજેશનો રૂમ-મેટ એક જ ટ્યુશનમાં જતા હતા. એટલે રાજેશે રૂમ-મેટને પોતાના મનની વાત કરી હતી અને એ મિત્ર રાજેશ પર હસ્યો હતો, 'તને માનસી ગમે છે!!! તને એના કરતા ઘણી સારી છોકરી મળી જશે. એ સલકડીમાં શું ગમ્યું તને?' રાજેશે એ કહ્યું એનો અવાજ.... રાજેશે એ ટ્યુશનમાં જોડવાનું પણ વિચાર્યું પણ ટ્યુશનની ફી એની પહોંચની બહાર હતી અને એ મોડો પણ હતો.
વર્ષ એમ ને એમ વીતી રહ્યું હતું. રાજેશને હજી માનસી જોડે દોસ્તી કરવા માટે ના તો કોઈ મોકો મળ્યો હતો અને ના તો હજી એટલી હિમંત આવી હતી. ઉપરથી માનસીનું છોકરાઓ જોડેનું અતડું વર્તન પણ એની વિરુદ્ધમાં હતું. ઉપરાંત એને ભણતરમાં પણ ધ્યાન આપવાનું હતું .
એવામાં રાજેશ એક દિવસ એના મિત્રના ઘરે ગયો હતો. ત્યાં એણે ટેલીફોન ડિરેક્ટરી જોઈ. રાજેશ માનસીનું એડ્રેસ અને એના પિતાનું નામ જાણતો હતો. તેના દિમાગમાં ખબર નહિ ક્યાંથી વિચાર આવ્યો, તેણે ટેલીફોન ડિરેક્ટરી ઉઠાવી અને માનસીના ઘરનો ફોન નંબર શોધવા લાગ્યો. રાજેશને નંબર શોધતા વાર ના લાગી અને તેણે ફોન નંબર નોંધી લીધો.
પણ હવે જ્યાં રોજ ક્લાસમાં મળવા છતાં તે શું વાત કરવી તે કરી શકતો નહોતો તો ફોન કરીને શું વાત કરવીએ મથામણમાં એ નંબર મેળવ્યાના ૨ મહિના પછી પણ ફોન કરવાની હિમંત કરી શક્યો નહોતો. બસ એ રોજ સવારમાં માનસીના ઘરની આગળ જઈને ઉભો રહેતો અને માનસીની રાહ જોતો. જેવી માનસી સ્કુટી લઇને શાળા એ જવા નીકળે, આ પણ તેની પાછળ પાછળ પણ સાયકલ ભગાવતો હતો.
આમ ને આમ વર્ષનો અંત નજીક આવી ગયો. હવે રાજેશ ભણતરમાં ધ્યાન આપવા લાગ્યો હતો. પણ જેમ પરીક્ષાઓ નજીક આવતી ગઈ તેમ તેમ તેનો અંજપો વધી ગયો હતો. પરીક્ષાઓ પછી તો માનસીને ક્યારેય મળવાનો મોકો નહિ મળે એ વિચારે તેને ઉદાસ કરી મુકતો હતો. આ ઓછુ હોય તેમ પરીક્ષાઓમાં બંનેનો નંબર અલગ અલગ શાળામાં આવ્યો હતો.
પણ પાંચ પરીક્ષાઓ પૂરી થયા પછી શનિ-રવિની રજાઓ હતી અને રાજેશને અચાનક બત્તી થઇ કે પરીક્ષાઓ કેવી ગઇ એ પૂછવાના બહાને ફોન કરી શકાય પણ પછી વિચાર્યું કે માનસી પૂછશે નંબર ક્યાંથી મળ્યો તો શું કહીશ??? ફોન માનસી સિવાય એના મમ્મી-પપ્પાએ ઉપાડ્યો તો શું વાત કરીશ??? આવા વિચારો માં દિવસ નીકળી ગયો. છેવટે સાંજ રાજેશે જે થશે એ જોયું જશે ના વિચારે ટેલીફોન પર બુથ પર ગયો... પણ ત્યાં જઈને પણ ૨-૩ વાર બુથની આગળ-પાછળ આંટા માર્યા પછી હિમંત કરીને ફોન જોડી જ દીધો.
ફોનની રીંગ વાગી રહી છે... અને રાજેશની દિલની ધડકનો પણ રીંગ જોડે વાગી રહી હતી.... નસીબ જોગે માનસી એ જ ફોન ઉપાડ્યો.
માનસી: હેલ્લો
રાજેશ: હેલ્લો, હું રાજેશ બોલું છું. ઓળખાણ પડી?
માનસી: ના
રાજેશ: આપણે ક્લાસમાં સાથે ભણીએ છે. મારા પછી જ તમારો રોલ નંબર છે.
માનસી: અરે હા, ઓળખ્યા. તમને મારો નંબર કેવી રીતે મળ્યો?
રાજેશ: શોધવાવાળા તો ભગવાનને પણ શોધી લે છે. તમારો નંબર શું મોટી વાત હતી.... (રાજેશ આવું કહીને ધીમું હસ્યો... એણે ખબર નહિ ક્યાંથી અચાનક આ વાક્ય બોલવાની હિમંત આવી ગયી હતી એનામાં)
માનસી: (ગંભીર થઇને) શું કામ હતું?
રાજેશ: બસ એમ જ કે પરીક્ષાઓ કેવી જઈ રહી છે?
માનસી: સારી ગઈ છે. તારી?
રાજેશ: (માનસીએ તુંકારે બોલાવ્યો એટલે રાજેશ ની હિમંત વધી ગઈ) મારી પણ સારી ગઈ છે. તારો નંબર કઈ સ્કુલમાં છે? (રાજેશને ખબર હતી છતાં વાત લંબાવા માટે)
માનસી: એમ. એન. પટેલમાં. તારો?
રાજેશ: મારો તો આપણી સ્કુલમાં જ છે. ચોરી ને એવું થાય છે ત્યાં? (રાજેશ બને એટલી લાંબી વાત કરવા માંગતો હતો.)
માનસી: ના. હવે હું ફોન મુકું? મારે વાંચવાનું છે.
રાજેશ: સારું. હું પરીક્ષાઓ પૂરી થઇ પછી ફોન કરીશ. ફોને કરી શકુંને?
માનસી: હા. હવે બાય.
કહીને માનસીએ રાજેશના બાય વગર ફોન મૂકી દીધો. જોકે રાજેશ માટે તો આટલી વાત પણ ઘણી હતી. એ સાતમાં આસમાનમાં ઉડવા લાગ્યો હતો. વાત કરવાનું આટલું સહેલું હતું અને એણે નંબર મેળવ્યા પછી ૮ મહિના એમ ને એમ વિચારોમાં ખોઈ દીધા હતા. એ દિવસે રાજેશને બહુ જ સરસ નીંદર આવી અને એની છેલ્લી પરીક્ષાઓ પણ સારી ગઈ.
ફરી વાર પરીક્ષા પછી સાંજે ફરી એણે માનસીના ઘરનો નંબર જોડ્યો. આ વખતે માનસીની મમ્મીએ ફોન ઉપાડયો પણ હવે રાજેશમાં હિમંત આવી ગઈ હતી.
રાજેશ: હેલ્લો.
માનસીના મમ્મી: હેલ્લો.
રાજેશ: માનસી છે?
માનસીના મમ્મી: હા છે, તમે કોણ?
રાજેશ: હું રાજેશ, એની સાથે સ્કુલમાં છું.
માનસીના મમ્મી: સારું. આપું છું માનસીને.
માનસી: હેલ્લો
રાજેશ: હાય, રાજેશ બોલું છું.
માનસી: બોલ ને...
રાજેશ: કેવી ગઈ છેલ્લી બે પરીક્ષાઓ?
માનસી: બહુ સરસ. તારી?
રાજેશ: મારી પણ સરસ ગઈ.
માનસી: સારી વાત છે. હવે?
રાજેશ: તારી પ્રેક્ટીકલ ક્યાં અને ક્યારે છે ?
માનસી: ખબર નહિ, એ તો કાલે સ્કુલે જઈને જોઇશ તો જ ખબર પડશે.
રાજેશ: ક્યારે જોવા જવાની છે?
માનસી: કઈ નક્કી નથી.૧૦-૧૧ વાગે જઈશ. બહુ ઉજાગરા કર્યા છે. આજે ઊંઘવું છે. કાલે જગાય ત્યારે જોઇશ.
રાજેશ: સારું.
માનસી: બીજું?
રાજેશ: કઈ નહિ, અમે તો ફિલ્મ જોવા જવાના છે, હોસ્ટેલના મિત્રો જોડે.
માનસી: તું હોસ્ટેલમાં રહે છે?
રાજેશ: હા
માનસી: સારું, જલસા છે. આઝાદી હોયને હોસ્ટેલમાં તો.
રાજેશ: આઝાદી તો હોય પણ ખાવાનું સારું ના મળે, કપડા જાતે ધોવા પડે... :(
માનસી: તો પણ સારું જ કહેવાય.. સારું ચલ હું મુકું છું. પપ્પા આવી ગયા છે.
રાજેશ: સારું, બાય.
માનસી: બાય.
આજે તો રાજેશ બહુ જ ખુશ હતો. માનસીએ ઘણી બધી વાતો કરી હતી અને તે પણ સામેથી. એ જલ્દી સવાર પડે એની રાહ જોવા લાગ્યો જેથી સ્કુલે જઈને માનસીને મળી શકે. ટેલીફોન પર વાત કર્યા પછી એ માનસીને રૂબરૂ એક પણ વાર મળ્યો નહોતો તો કેવી રીતે મળશે એની થોડી ચિંતા તો હતી એને... પણ હવે એનામાં એક ગજબનો આત્મા વિશ્વાસ આવી ગયો હતો.
પણ બીજા દિવસે માનસી દેખાઈ જ નહિ. એને બહુ રાહ જોઈ પણ વ્યર્થ. એણે જાતે માનસીની પ્રેક્ટીકલની તારીખો જોઈ લીધી અને હવે પ્રેક્ટીકલ પછી ફોન કરવાનું નક્કી કર્યું.
પ્રેક્ટીકલ પુરા થયા પછી એ સાંજે રાજેશે ફરી ફોન જોડ્યો. માનસીએ ફોન ઉપાડયો.
માનસી: હેલ્લો
રાજેશ: હેલ્લો, રાજેશ બોલું છું. તું એ દિવસે પછી આવી જ નહિ સ્કુલે?
માનસી: રાજેશ, પ્લીસ. આજ પછી મને ફોન ના કરતો. મારી મમ્મીને નથી ગમતું કે હું કોઈ છોકરા જોડે વાત કરું અને છોકરાઓ મને ફોન કરે એ. સોરી.
રાજેશ: (રાજેશ માટે આ અણધાર્યું હતું. એ આવા હુમલા માટે તૈયાર નહોતો.) સારું.
માનસી: બાય.
રાજેશ: બાય.
રાજેશ ટેલીફોન-બુથવાળાને પૈસા આપીને ચાર રસ્તે આવેલી એમની કીટલી પર જઈને બેસી ગયો.રાતના ૪ વાગ્યા સુધી ત્યાં જ બેસી રહ્યો. એની પરીક્ષાઓ પૂરી થવાનો આનંદ છીનવાઈ ગયો હતો. માનસીના છેલ્લા શબ્દો એના દિમાગમાં ઘુમરાયા કરતા હતા. અને પોતાની જાત પર ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો કે એણે સારું શું કામ કીધું!!! એવું કેમ ના પૂછ્યું કે તારી મમ્મીને ભલે ના ગમે, તને ગમે છે કે નહિ? હવે એને આ સવાલનો જવાબ કેમ કરીને મળશે!!!!
અને રાજેશ માટે આ સવાલ હમેંશા અનુત્તર જ રહ્યો કેમકે પછી આખી જિંદગી એ માનસી જોડે વાત કરી શક્યો નહિ.....
--------------------------------------------------------------------------
અભિપ્રાયો અને ટીકાઓ આવકાર્ય છે....

My View: 2 States The Story of My Marriage - Chetan Bhagat

2009-12-29T09:14:00.005+05:30

Fourth novel of Chetab Bhagat, After started with great success in his first novel, following two novels not up to that standard and last one was worst. It goes better with this one. Five Point Some One rocks.... One Night At Call Center ok ok... Three Mistakes Of My Life very filmy.. sucks.... 2 States: The Story of My Marriage is good.. refresher.... better than One night and Three mistakes but not good enough compare to Five Point... but still readable.
Characteristic of main hero is very similar to previous ones but still I love him.. he is so real. Most of the today's guy can relate himself with hero.... although not sure about girls either they can relate themselves with Ananya, novel's heroine or not. Better if some girl give remarks on that.
Good sarcastic humor and problems young people faces... novel is thoroughly enjoyable and interesting storyline.. must read for younger generation, not sure about oldies weather they will like it or not because as far as I know none of Chetan Bhagat's novel got appreciation from critics although he is most famous among youngsters and movie makers that already 2 movies based on his novel hit the theaters... one was bogus.. Hello and one is super.. 3 Idiots.. may be because of Amir's touch.
Anyways, read it buddies, that's my recommendation.

ખાવાની મજા.. ફરી એક વાર..

2009-12-20T15:46:00.006+05:30

ડીસેમ્બર મહિનો એટલે લગ્નો માણવા અને પાર્ટી એન્જોય કરવા નો મહિનો...
ગઈ કાલે કંપની તરફથી પાર્ટી હતી. યર-એન્ડ કે પછી ન્યુ-યર કે પછી નાતાલની પાર્ટી... હશે જેની હોય એની, આપણે તો પાર્ટી માણવાથી મતલબ હતો અને માણી, બરાબરની માણી. ગુજરાતની બહાર પાર્ટી માણવાની મને હમેંશા મજા આવી છે. વર્ક હાર્ડ એન્ડ પાર્ટી હાર્ડર... એ સુત્ર કાલે નજર સામે જોયું. પાર્ટી ગુજરાતની બહાર હતી એટલે દારૂની પણ વ્યવસ્થા હતી અને છોકરીઓ સહીત મોટાભાગના કર્મચારીઓએ એક-બે ગ્લાસ.. સોરી સોરી.. એક-બે પેગ તો પીધા જ, મેનેજર લોકોએ પણ. અને પછી મ્યુસિકની સાથે જે બધા લોકો નાચ્યા છે કે વાત ના પૂછો. આવી પાર્ટી ગુજરાતમાં થાય એવું શક્ય જ નથી. અને કદાચ થાય તો પણ મેનેજર લોકો મન મૂકીને નાચે, પીધા વગર.. મને શંકા છે... અને મેનેજર જ શું કામ, ઓફીસમાં એકદમ સીધા-સાદા લાગતા કર્મચારીઓના પણ રાતના નવા રૂપ જોવા મળ્યા. હા, સ્ત્રી કર્મચારીઓ પણ જોરદાર સજી ધજી ને આવી હતી, કેટલીક તો ઓળખાય પણ નહિ એવો ચેન્જ, મેક અપ કર્યો હતો. સાલો માણસ પણ કેટલા રૂપ બદલી શકે છે. પણ સો વાત ની એક વાત હતી કે અમે બધાએ ખુબ પીધું અને ખુબ નાચ્યા અને પછી ખુબ જમ્યા. એક સ્ત્રી કર્મચારીએ મને નવાઈથી પૂછ્યું કે ગુજરાતમાં દારૂ નથી મળતો!!! હું અમદાવાદ ગઈ હતી અને હોટેલમાં મને ખબર પડી કે અહી નહિ મળે તો પાર્ટી કેવી રીતે કરો તમે?? મેં કીધું, અમારી પાર્ટી એટલે મસ્ત શાકાહારી જમવાનું અને વાતોના વડા કરવાના.. દારૂ તો હોય જ નહિ અને મ્યુસિક પણ ભાગ્યે જ હોય... મજા મજા... અને પાર્ટી પાર્ટી... બધા પ્રદેશની અલગ અલગ રીતભાત હોય છે મજા કરવાની અને વાતોનો, ભોજનનો પણ એક નશો હોય છે, બરાબર ને. એને વધારે તો કઈ ખબર ના પડી પણ કોઈ દલીલ ના કરી અને પછી નાચવા જતી રહી. ખરેખર ખાવા પીવાની પણ એક મજા છે.....

मेरी नजर से: भारत का भरोसा द्रविड़

2009-12-19T12:48:00.009+05:30

क्रिकेट मेरा सब से ज्यादा पंसदीदा खेल है और द्रविड़ मेरा पसंदीदा क्रिकेटर है तो जब मेने किसी स्पोर्ट्समेन के बारे में पढने का मन हुआ, तो मेरे को द्रविड़ के लिए कुछ पढने का मन हुआ।
ये किताब वेदम जयशंकरने २००३ के अंत में लिखी हुई है। वे इंडियन एक्सप्रेस के मुख्य क्रिकेट सवांददाता और रेडियो/टीवी में कमेंट्री कर चुके है। द्रविड़ को वो बचपन से, १३ साल की उम्र से जानते है जब से द्रविड़ने गंभीरता से क्रिकेट खेलना शुरू किया, वर्ना द्रविड़ स्कुल में तो बहुत अछि होकी भी खेलते थे। द्रविड़ के बारे में पढ़ते हुए लगा की एक पढने लिखने में होशियार और आग्याकिंत लड़का क्रिकेटर कैसे बन सकता है!!! उसे तो किसी कोर्पोरेट ऑफिस में होना चाहिए था। हालाँकि इस किताब में बहुत की कम बाते ऐसे थी जो मुझे पता नहीं थी । बस इतना पता चला की द्रविड़ बचपन से सुलजे हुए है, बहुत ही आयोजन बध्ध है। ये किताब ५ साल पुरानी है और मुझे द्रविड़ की २००७ के वर्ल्डकप के बाद के बारे में उन के विचार, इंग्लैंड के सफल दौरे के बाद उनके इस्तीफे और वनडे टीम से निकाले जाने के बाद की जिन्दगी के बारे में जानना चाहता हु पर वो तो जब द्रविड़ खुद लिखेंगे तभी पता चलेगा पर उनकी पेर्सोनालिटी को देखते हुए लगता नहीं की वो ये सब बाते पब्लिक में कहेंगे.....

મારી નજરે: અમેરિકા ઇન્ડિયા હસતાં હસતાં

2009-12-14T23:28:00.003+05:30

બકુલ ત્રિપાઠી દ્વારા ૨૦૦૦માં લખાયેલું પુસ્તક. બકુલભાઈ જાણીતા હાસ્ય લેખક છે, ઉપરાંત પ્રાધ્યાપક, રંગમચ અને ટેલીવિઝન પર પણ એમણે ખાસ્સું કામ કરેલુ છે. આ પુસ્તક એમના અમેરિકાના પ્રવાસો દરમિયાન થયેલા અનુભવો વિષે છે. મને બહુ આશા હતી કે આ પુસ્તકમાં હાસ્યની છોળો ઉડતી હશે પણ હું નિરાશ થયો. ખબર નહિ પણ મને ખાસ જામ્યું નહિ. કારણ કદાચ એ હોઈ શકે કે ૧૦ વર્ષ જુનું પુસ્તક છે, અને આમાં ઇન્ડિયા-અમેરિકાની સરખામણી કરીને હાસ્ય ઉભું કરવાનો પ્રયન્ત થયો છે પણ ૨૦૦૦ અને ૨૦૦૯નું ઇન્ડિયા ઘણું જુદું પડે છે. બીજું કારણ, જે લોકોને અમેરિકા વિષે કઈ જ ખબર ના હોય એમને માટે આ મજા આવે એવું છે, બધું નવું-નવાઈનું લાગે. મારે તો ઘણા મિત્રો-સગા ત્યાં છે અને રોજ જ ચેટ થાય છે એટલે ત્યાંની ઘણી નવીનતાઓ થી વાકેફ છું એટલે પણ ના જામ્યું હોય એવું બની શકે. પુસ્તક નાનું છે, ૧૫૦ પાના અને પાનાની સાઈઝ પણ ઘણી નાની છે, મારે 4 કલાક જ થયા હતા પૂરું કરતા....

મારી નજરે: ચેખોવની શ્રેષ્ઠ વાર્તાઓ

2009-12-14T05:01:00.003+05:30

ચેખોવ એ બહુ મહાન રશિયન લેખક છે. જેમને આખી દુનિયામાંથી વાહ વાહ મળી હોય અને પાછી આ તો એમની શ્રેષ્ઠ વાર્તાઓનો સંગ્રહ છે. નવા સવા વાચકો માટે થોડો અઘરો પડે એવો છે તો પણ મને તો મજા આવી. ઘણા વર્ષો પહેલા લખાઈ હશે પણ આજના જમાનાનો કોઈ પણ વાચક વાર્તાની પરિસ્થિતિઓ સાથે સેતુ જોડી શકે છે. કારણ વર્ષો પહેલા જ મુશ્કિલોઓ હતી રોજ્નીદી જિંદગીમાં તે આજે પણ છે અથવા તો પછી રશિયા આપણાં કરતા ઘણું આગળ હતું.. :) ... વાર્તાઓ સરસ છે પણ અંત ક્યારેક અધકચરા કે અચાનક આવી જતા લાગે છે. અને આ પુસ્તકની પ્રસ્તાવનાથી મને વિશ્વની પ્રથમ ટૂંકી વાર્તા, ગોગુલની ઓવરકોટ વાંચવાની ઈચ્છા જાગૃત થઇ છે. કોઈક વાર્તાના જાણીતા લેખકએ કહ્યું છે કે આપણે બધા ગોગુલના ઓવરકોટમાંથી આવ્યા છે. કોણ લેખક છે એ હું ભૂલી ગયો છો, કોઈક ને જાણ હોય તો કહેજો.

ઓહ રે ભારત...

2009-12-11T20:47:00.007+05:30

સવારમાં ટાઈમ્સ ઉઠાવ્યું અને પ્રથમ પાનાં પર જ સમાચાર હતા, Andhra Split Wide Open. આંધ્રપ્રદેશના ભાગલા પડી રહ્યા છે, હવે એમાંથી નવું રાજ્ય જન્મ લેશે. લો બોલો, આઝાદી પછી સરદારે મહા મહેનતે રાજ-રજવાડા જોડીને એક દેશ બનાવ્યો અને હવે આ સ્વાર્થી નેતાઓ એમના ફાયદા માટે દેશના ભાગલા પડી રહ્યા છે. આપણે અંગ્રેજોને ગાળો આપીએ છે એમની ભાગલા પાડોને રાજ કરોની નીતિને પણ આજે આપણા નેતાઓ એ જ નીતિ અપનાવી રહ્યા છે. મહારાષ્ટ્રમાં રાજ શું કરી રહ્યો છે એ તો બધાની નજર સામે જ છે.

યુરોપ દુનિયાના બીજા દેશો કરતા વિકાસની રેસમાં પાછળ પડી રહ્યું હતું અને તેમણે બધાએ ભેગા મળીને આગળ વધવાનું નક્કી કર્યું અને એનો એમને ફાયદો પણ થયો. અશકય લાગતું કામ કર્યું એમને, સદીઓથી લડતા રહેલા યુરોપના દેશોએ એમની વચ્ચેના સરહદોના સીમાડા એમને ભુંસી નાખ્યા, યુરોપના એક દેશમાંથી બીજા દેશમાં જવા માટે આજે વિઝાની જરૂર પડતી નથી અને આજે એમનું સયુંકત ચલણ, યુરો અમેરિકાન ડોલરને બરાબર ટક્કર આપી રહ્યું છે અને આપણે એક રાજ્યમાંથી બીજા રાજ્યમાં જવા માટે પાસપોર્ટ કઢાવો પડે, વિઝા લેવા પડે એવી સ્થિતિ તરફ જઈ રહ્યા છે... મારા રૂમ-મેટએ કહ્યું કે આની કરતા તો અંગ્રેજો રાજ કરતા હોત તો કદાચ સ્થિતિ સારી હોત.. જોકે એ એક અલગ ચર્ચાનો વિષય છે..

ખરેખર નિરાશાજનક અને હતાશ વાતાવરણ છે... અને આ લખતો હતો ત્યારે જ આ ગીત સાંભળ્યું...

Oh ri duniya, Oh ri duniya,
Aye duniya, aye surmayee aankhein ke pyaalo ki duniya oh duniya,
Satrangi rango gulalo ki duniya oh duniya...

Alsaayi sejo ke phoolon ki duniya oh duniya re,
Angdaayi tode kabootar ki duniya oh duniya re,
Aye karwat le soyi haqeeqat ki duniya oh duniya,
Deewani hoti tabiyat ki duniya oh duniya,
Khwahish mein lipti zaroorat ki duniya oh duniya re,
Heyyy insaan ke sapno ki niyat ki duniya oh duniya,
Oh ri duniya, oh ri duniya, oh ro duniya, oh ri duniya,
Yeh duniya agar mil bhi jaaye to kya hai?

Yeh duniya agar mil bhi jaaye to kya hai?

Mamta ki bikhri kahani ki duniya oh duniya,
Behno ki siski jawani ki duniya oh duniya,
Aadam ke hawaas rishte ki duniya oh duniya re,
Heyyy shayar ke pheenke labzo ki duniya oh duniya,
Ooooo…oooo…hoooo….hooo…ooooooooo…
Gaalib ke maumin ke khawabo ki duniya,
Majazo ke un inqalabo ki duniya

Faize firako sahir umakhdum meel ki zoku kitabo ki duniya,
Yeh duniya agar mil bhi jaaye to kya hai?

Yeh duniya agar mil bhi jaaye to kya hai?

Palchin mein baaten chali jaati hai hai,
Palchin mein raaten chali jaati hai hai,
Reh jaata hai jo sawera wo dhoondhe,
Jalta makaan mein basera wo dhoondhe,
Jaisi bachi hai waisi ki waisi, bacha lo yeh duniya,
Apna samajh ke apno ki jaisi utha lo yeh duniya,
Chitput si baaton mein jalne lagegi, sambhalo yeh duniya,
Katpit ke raaton mein palne lagegi, sambhalo yeh duniya,
Oh ri duniya, oh ri duniya, wo kahen hai ki duniya,
Yeh itni nahi hai sitaaro se aage jahan aur bhi hai,
Yeh hum hi nahi hai, wahan aur bhi hai,
Hamari hare k baat hoti wahin hai,
Hume aitraaz nahi hai kahin bhi,
Wo aayi zamil pe sahi hai,
Magar falsafa yeh bigad jaata hai jo,
Wo kehte hai…aalim yeh kehta wahan ishwar hai,
Faazil yeh kehta wahan allah hai,
Kabur yeh kehta wahan issa hai,
Manzil yeh kehti tab insaan se ki,
Tumhari hai tum hi sambhalo yeh duniya,
Yeh ujde hue chand baasi charago,
Tumhare yeh kale iraado ki duniya,
Ohh ri duniya, oh ri duniya…
Hoo ri duniya…

ખાવાની મજા...

2009-12-09T08:47:00.003+05:30

હમણાં ૨ દિવસથી અમારા રાતના ખાવામાં દાવ પર દાવ થઇ રહ્યા છે. સોમવારે શાક થોડું તીખું તીખું બની ગયું હતું. અને કાલે પ્રથમ ૨ રોટલી મેં જાતે એકલાએ બનાવી અને એ બગડી ગઈ, એટલી બધી પણ નહિ કે અમે ખાઈ ના શકીએ અને આમ પણ અમારે અહી નિયમ છે કે જેવું બને એવું ખાવાનું જ... પોતાના પાપ અહી જ ભોગવી લેવા સારા, સ્વર્ગમાં જવામાં સરળતા રહે ને.
પણ મને ગયા ૨ અઠવાડિયાના જલસા યાદ આવી ગયા. ગયું વીક તો હું રજા પર હતો. ૨-૩ લગ્ન હતા અને એના ગયા વીકે પણ ૨ લગ્ન માણ્યા. ખાવામાં જલસા જલસા પડી ગયા. ખાવાની મને હંમેશા મજા મજા જ આવી છે, એમાં પણ લગનની દાળ..વાહ.. વાહ.. આમ પણ હું ખાવાનો, સ્વાદિષ્ટ ખાવાનો શોખીન છું અને આ વધેલું શરીર એની નિશાની છે અને આમ પણ મધ્યમ-વર્ગના લોકો માટે આ ખાવાનો એક જ શોખ છે જે આસાનીથી પૂરો થાય છે. આમ તો વજન ઓછુ કરવાની ઘણી ઘણી ઈચ્છા છે પણ સારું ખાવાનું સામે આવે તો આ બધા વિચારો બાજુ પર મૂકી દેવાના અને દિલથી ખાઈ લેવાનું. અને પાછુ અલગ અલગ હો કે... એકનું એક નહિ.. એક લગ્ન ખાસ મિત્ર, મેહુલના હતા. મસ્ત નાચ્યા એની જાનમાં અને જૈન ભોજન હતું, કાંદા-લસણ વગરનું પણ જમવાનું સરસ હતું. લાગે જ નહિ કે જૈન હતું, બાકી મને જૈન લોકોનું ખાવાનું ભાગ્યે જ ગમ્યું છે. કાંદા-લસણ વગર તો મજા જ શું આવે. બીજા એક મોટી પાર્ટીના લગન હતા અને એ પણ કાઠીયાવાડી એટલે તો જલસા જ હોયને. ૪ પાનાનું મેનુ હતું, પંજાબી અને કાઠીયાવાડી તો હતું જ પણ સાથે સાથે ઇટાલિયન અને મેક્સિકન પણ હતું. અમે તો મેક્સિકન પર તૂટી પડ્યા હતા... પંજાબી ને કાઠીયાવાડી તો ઘેર પણ મળે... શું કહો છો.. નવું નવું અલગ અલગ ખાવાનું મળે ખાઈ જ લેવાનું ને... અને પછી મસ્ત સુવાનું... મજા ની લાઈફ... :).. ચાલો ત્યારે ખાતા રહો....

મારી નજરે પુસ્તક: સંભવ-અસંભવ

2009-12-03T15:37:00.003+05:30

હરકિસન મેહતાએ ૧૯૭૯માં આ નવલકથા લખી છે. અને આજ સુધી ૫ આવૃત્તિ બહાર પડી ચુકી છે જે એક ગુજરાતી નવલકથા માટે એક રેકોર્ડ છે. કોઈ લેખક જીવતા હોય અને એમની નવલકથાની ૫ આવૃત્તિ બહાર પડે એવું ભાગ્યે જ બને છે.
આ નવલકથા પુનર-જનમના વિચાર પર લખાયેલી છે અને એકદમ હિન્દી ફિલ્મની જેમ મસાલાથી ભરપુર છે અને શરુથી અંત સુધી જકડી રાખે એવી છે. ભાષા બહુ સરળ છે અને સહેલીથી સમજાય એવી છે. વાર્તા વિષે લખતો નથી પણ જો વાંચનનો શોખ હોય તો ક્યાંકથી મળી જાય તો વાંચી લેવી પણ રૂપિયા ખર્ચીને વસાવા જેવી નથી એવો મારો અભિપ્રાય છે.

મારી નજરે પુસ્તક: સ્ટાર્ટર

2009-11-27T08:37:00.004+05:30

સ્ટાર્ટરએ બક્ષી દ્વારા ૨૦૦૫માં લખાયેલી છે. આ પુસ્તકમાં ૨૦૦૪-૨૦૦૫માં દિવ્ય ભાસ્કર, ઇન્ડિયા ટાઈમ્સમાં છપાયેલી કોલમોનો સંગ્રહ છે જે મને હમેંશા વાંચવાની મજા પડી છે... મને યાદ છે, એ કોલેજમાં હતો ત્યારે રવિવારે પહેલા આ કોલમ વાંચી જતો છાપામાં અને પછી બીજા રવિવાર સુધી રાહ જોવાની :( ... એટલે આ પુસ્તકમાં એક સાથે આટલી બધી કોલમો વાંચવા મળી એટલે મેં ૧૬૦ પાનાનું પુસ્તક ૨ દિવસમાં પૂરું કરી દીધું અને મજા મજા પડી ગયી....

મારી નજરે પુસ્તક: બક્ષી - એક જીવની

2009-11-22T12:13:00.005+05:30

આ પુસ્તક જયંતીલાલ મહેતા દ્વારા ૧૯૯૨માં લખવામાં આવ્યું છે. એ પોતે બક્ષીજીના ખાસ મિત્ર છે અને બક્ષીજીએ લખવાનું શરુ કર્યું ત્યારથી તેમને ઓળખે છે. આ પુસ્તકમાં બક્ષીના જીવન વિષે ટુંકાણમાં પણ માફકસરની માહિતી આપવામાં આવી છે અને એમણે લખેલા પુસ્તકો વિષે વિસ્તારથી લખ્યું છે. સાહિત્યને લગતી ટેકનીકલ બાબતો વિષે પણ લખેલું છે જે અમારા જેવા સાહિત્યના નોન-ટેકનીકલ માણસો માટે થોડું કંટાળાજનક છે. મહેતાસાહેબ પોતે સારા વિવેચક છે અને બક્ષીજીના પુસ્તકો વિષે સારું એવું વિવેચન કરીને લખેલું છે. તો જે લોકોને બક્ષીનામા જેવું લાંબા પુસ્તકો વાંચવાનો કંટાળો આવતો હોય એમના માટે બક્ષીજીને જાણવા માટે આ પુસ્તક ઉપયોગી થઇ પડશે, માત્ર ૩૨૦ પૃષ્ઠો જ છે. આ ઉપરાંત બક્ષીજી એ લખેલા પુસ્તકોનું પણ સારું એવું વિવેચન-માહિતી આપેલી છે તો બક્ષીજીના કયા પુસ્તકો વાંચવા એ માટે પણ આ પુસ્તક ઉપયોગી છે. જો કે મારો વિચાર તો બક્ષીજીના બધા જ પુસ્તકો વાંચવાનો વિચાર છે :) ...

પ્રોફેશનાલીઝમ અને માનવતા

2009-11-21T21:10:00.007+05:30

રાત્રે હું ૮ વાગ્યાની ટ્રેઈનમાં સુરત આવવા માટે ચડ્યો. મારી ટીકીટ કન્ફર્મ હતી, સ્લીપર ક્લાસમાં અને મને બહુ ઊંઘ આવી રહી હતી એટલે હું તરત જ સુઈ જવાના મુડમાં હતો. પણ મારી જોડે બીજા પણ ઘણા મુસાફરો ચડ્યા, પણ સ્લીપર ક્લાસવાળા નહિ, વિરાર અને પાલઘરવાળા જનરલ ટીકીટવાળા અને સાથે આવીને બેસી ગયા. મેં કહ્યું એમને આ મારી ટીકીટ છે અને મને બહુ ઊંઘ આવે છે તો મારે સુઈ જવું છે. અને એ લોકોએ શાંતિથી સોરી કહીને ઉભું થઇ જવું જોઈએ એને બદલે કહે કે હમણાં કલાક-૨ કલાકમાં અમારું સ્ટેશન આવી જશે. એટલે અમે ઊતરી જઈશું, એટલી વાર તમે જાગો, મને કેહવા માં આવ્યું, "થોડી ઈન્સાનિયત દિખાઓ" અને ના ઉભા થયા એ લોકો. ટીકીટચેકર પણ એ ડબ્બામાં જ હતા અને એ પણ અમારી સ્લીપર ક્લાસવાળાની ટીકીટ ચેક કરીને જતા રહ્યા, આ લોકોને કહી પણ કહ્યા વગર.
અને મને ૨ કલાક પછી સુવા મળ્યું. એવું નથી કે આ લોકો અભણ હતા, ભણેલા-ગણેલા લોકો હતા. કાયદા-કાનુનની એ લોકોને ખબર છે. પણ મુંબઈની લોકલ ટ્રેઈનમાં ૮ વાગે આખી દુનિયાની ભીડ હોય છે, ૧૦૦ લોકોના ડબ્બામાં ૩૦૦ લોકો મુસાફરી કરતા હોય છે એટલે આ લોકો એ ભીડથી બચવા માટે આ સ્લીપર ક્લાસની ટ્રેઈનમાં ચડે છે અને એ પણ લોકલની ટીકીટ લઇને અને અમે ૨ મહિના પહેલા તારીખો યાદ રાખીને, ૨-ગણા રૂપિયા આપીને ટીકીટ બૂક કરાવીએ તો પણ ટીકીટચેકર અમારી ટીકીટ ચેક કરે અને એમની નહિ!!!!
હજી આપણે પ્રોફેશનાલીઝમથી જોજનો દુર છે અને અહી પ્રોફેશનાલીઝમ પર માનવતા-લાગવગનો વિજય થતો રહે છે, ખરેખર ક્યારેક મન બહુ ખારું-ખાટું થઇ જાય છે આ જોઈને પણ આ ભારત છે અને અહી આવું જ ચાલતું આવે છે અને ચાલતું રહેશે. મને ખબર છે, આ વાંચીને મને ઘણા લોકો આડે હાથે લેવાના છે કે મારે એ લોકો ૩૦૦ જણાની ભીડમાં કેવી રીતે જાય એ વિચારવું જોઈએ. માનવતા જેવી વસ્તુ જ નથી મારામાં... :( ...
મને લાગે છે આપણે આવા રાજકારણીઓને લાયક છે. જેવા રાજકારણીઓ છે તેવા જ આપણા લોકો છે. આપણે એ લોકોને ખરાબ કહીએ છે પણ સામાન્ય લોકોના વહેવાર જોઈને લાગે છે જો એ લોકોના હાથમાં સત્તા આવે તો એ પણ કઈ અલગ નથી કરવાના. ઓસ્ટ્રેલિયામાં ભારતીયો પણ હુમલા થાય છે અને અહી ભારતમાં બેઠાં બેઠાં લોકો ઉહાપોહ મચાવે છે અને એક નેતા અહી પોતાની કારકિર્દી બનાવા રાજ્યોના ભાગલા પાડીને ગુંડારાજ ફેલાવી રહ્યો છે અને એને કોઈ કરી શકતું નથી!!!!

મુંબઈ શહેર....

2009-11-18T08:42:00.004+05:30

આમ તો મુંબઈ આવ્યા પછી.. અહી ૩ મહિના રહ્યા પછી ઘણું લખવાનું મન થયું છે આ શહેર વિષે પણ હજી જોઈએ એવા શબ્દો અને અનુભવો મળતા નથી.. પણ હમણાં બક્ષી-એક જીવની વાંચી રહ્યો છુ અને એમાં બક્ષીજીએ મુંબઈ માટે કવિતા લખી છે અને મને ગમી છે તો એ અહી છાપી મારું છુ...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
મુંબઈ.. રાતે ખોવાઈ જતા તારાઓ અને ઓફીસ ટાઇમે આવતી દરિયાની ભરતી... દિવસભર આશાની જીવલેણ વાસનાઓ, ઉપર અને ઉપર જવાની.. અપરિચયની ચામડી પહેરીને આવ્યો હતો તારા શહેરમાં.. હવે લોહી નીકળતું નથી, લેસ્બીઅનોના વિશ્વમાં.. ઓમલેટ ટ્રાય કરતાં ઘાસાહારીઓના પરાક્રમદેશમાં... રાતો વપરાતી નથી અને વેનીલાની ખુશ્બુથી પેટ ભરાઈ જાય છે...
કોન્ક્રીટ ચાવતાં મશીનો અને.. અટરલી બટરલી સંસ્કારી થઇ ગયેલા લક્ષ્મીબાજો.. કેસેટની ધાર પર ઝુલતા અવસાદ ગીતો, જઠરમાં સીરોસીસ પાળતા નવા બાળકો.. ઉપર જવાની રેસમાં નામો ભૂલી ગયા છે.. હાડકાંઓના અક્ષાંશ-રેખાંશ માપતા સફળ માણસો... તમારા એરકન્ડીશંડ મુલકમાં શૈશવ આવ્યું હતું કોઈ દિવસ?...
નામી સ્ત્રીઓ, ભીની સ્ત્રીઓ, બહાર આવી ગયેલાં મુળિયાવાળી ખુશ્ક ઔલાદો.. ઈમ્પોર્ટેડ ભાષા.. કાયદેસર ગુસ્સો, ક્રોમીંયમ પ્લેટેડ પ્રેમ.. ચુંબનોનો પુનરજન્મ, શેરબજારમાં ખરીદતી શાંતિના ભાવ... સુખની નવી પરિભાષા શીખી ગયો છું તારા શહેરમાં.. રેડિયો કંપનીના વિજ્ઞાપનનો પરાગ ઝરે છે.. ખુલ્લા સમશાન પર અને ઝોપડપટ્ટી ના દેશ પર.. જે કારના દરવાજા ની બહાર શરુ થાય છે..
આજે આ શહેર મારું છે.. કાગડાના માળામાં હું પણ ઈંડા મુકતા શીખી ગયો છું.. હવે મારા દાંત સુંવાળા થઇ ગયા છે.. મને ઠગાવાનો અપમાનબોધ રહ્યો નથી.. કારણ કે ટીવીની સ્ક્રીન પર મેં મારો ચહેરો જોઈ લીધો છે...
સેકંડના લાલ કાંટાને હું સલામ કરું છું.
ઉપરની રેસમાં
હું છેલ્લો છું અને મારી આગળ કોઈ નથી.
------------------------------------------------------------------------------------------

ઝાંઝવા થૈ જળ અહીંથી ત્યાં સુધી, ઝળહળે છે છળ અહીંથી ત્યાં સુધી..

2009-11-14T09:01:00.005+05:30

ઝાંઝવા થૈ જળ અહીંથી ત્યાં સુધી,
ઝળહળે છે છળ અહીંથી ત્યાં સુધી

બપોરનો ૨ વાગ્યાનો સમય હતો. આલોક ઓફીસના કાફેટેરિયામાં જમીને હમણાં જ આવ્યો હતો, એટલે થોડી આળસ હતી શરીરમાં, પણ ઓફીસમાં સુવાય તો નહિ. જો કે ક્યારેક ક્યારેક આલોક બહુ ઊંઘ આવતી હોય તો ટેબલ પર જ ૧૦-૧૫ મિનીટ માટે સુઈ જતો હતો, પણ રોજ તો એવું ના કરાય.
એટલે આલોક સમય પસાર કરવા, આળસ-ઊંઘ દુર કરવા માટે કોઈ મનગમતી પ્રવૃત્તિ શોધી રહ્યો હતો. આલોક કોમ્પુટર ઇન્જીનેઅર હતો અને બેંગલોરમાં એક મલ્ટીનેશનલ કમ્પનીમાં નોકરી કરતો હતો. તેના માતા-પિતા ગુજરાતમાં રહેતા હતા અને તે અહી મિત્રો સાથે રહેતો હતો. હજી ૪ મહિના પહેલા જ તેની સગાઇ પૂર્વા સાથે થઇ હતી. તે હજી ગુજરાતમાં કોલેજમાં છેલ્લા વર્ષમાં અભ્યાસ કરી રહી હતી. અને બંનેનું સારું જામતું હતું. અને થોડા મહિના પછી બંનેના લગ્ન લેવાવાના હતા. પણ અત્યારે તો એ આલોક કરતા દુર ગુજરાતમાં હતી.
હા તો આલોકે સમય પસાર કરવા મેન્સેજરમાં લોગ-ઇન--દાખલ થયો.. ખોટા નામે જ સ્તો અને વાત કરવા માટે કોઈ હમઉમર છોકરીનું નામ શોધી રહ્યો હતો એક નામ દેખાયું, કરીના. આલોકે કરીનાને હાઈ-હેલ્લો કર્યું. સામે કરીનાએ પણ ૨ મિનીટ પછી હાઈ કીધું. અને પછી બંને વાતોએ વળગ્યા. જો કે બંનેએ પોતાના નામ ખોટા જ કીધા હતા. કરીના પણ બેંગ્લોરની જ એક સોફ્ટવેર કંપનીમાં નોકરી કરતી હતી. અને બંને ગુજરાતી હતા એટલે બંનેની જામી, માતૃભાષામાં વાત કરવાનો ખરેખર એક અનેરો જ આનંદ હોય છે. ખાસ કરીને જયારે, જ્યારે તમારે ઓફીસમાં બીજા લોકો જોડે માતૃભાષા મૂકી ને હિન્દી-અંગ્રેજીમાં જ વાત કરવી પડતી હોય અને એ પણ એક અજનબી શહેરમાં. પછી તો એક-બીજાના શોખ, વિચારો વિષે વાતો ચાલી.
આલોક: હેલો
કરીના: હેલો
આલોક: તમારું નામ?
કરીના: તમારે શું કામ..
આલોક: સાચું નહિ તો ખોટું કહી દો... શું ફરક પડે છે..
કરીના: હા એ પણ છે... કરીના...
આલોક: સરસ... કરીના કપૂર જેવા જ સુંદર દેખાવ છો કે?
કરીના: ના દેખાતી હોવ તો વાત નહિ કરો!!!
આલોક: કરીશ ને.. પણ આ તો દેખાતા હોવ તો જરા રસ થી વાત થાય એમ..
કરીના: નથી દેખાતી એના જેવી...
આલોક: વાંધો નહિ...
કરીના: ઐશ્વર્યા જેવી દેખાવ છુ...
આલોક: વાહ વાહ... ખરેખર સરસ... શું કરો છો? ફિલ્મોમાં અભિનય?
કરીના: ના... નોકરી...
આલોક: શેની?
કરીના: તમે શું કરો છો?
આલોક: મારી નોકરી છે કોમ્પુટર જોડે મગજ મારી કરવા ની...
કરીના: હા હા... હું પણ એવું જ કરું છુ.... તમે બહુ હસાવો છો...
આલોક: નેચરલ સ્કીલ્સ છે..
અને બસ આમ ને આમ ચાલ્યા કરી એ લોકોની કારણ વગરની વાતો...

પછી તો રોજ બંને જણા લંચ પછીના સમયની રાહ જોવા લાગ્યા. અને રોજ લંચ પછી ૧-૨ કલાક ચેટીંગ-વાતો કરતા હતા. એકબીજાનું જેમ વળગણ થઇ ગયું હતું. જો કે આવું એક અઠવાડિયું ચાલ્યું.

હવે આલોક રહ્યો પુરુષ, એક સામાન્ય પુરુષ અને એણે પોતાની સગાઇ થઇ છે એ છુપાવ્યું હતું અને એટલે જ કદાચ કરીના આટલી બધી વાતો કરી રહી હતી એવું લાગ્યું એને. આલોકને એમ કે હજી લગનને વાર છે ત્યાં સુધી બેંગ્લોરમાં શનિ-રવિ પસાર કરવા અઘરા પડે છે. તો કરીના આ શનિ-રવિને કદાચ મનગમતા કરી દે. પણ કરીનાને માટે લંચ પછી બે ઘડીનો સમય પસાર કરવાનું મજાનું સાધન હતું કારણ કે એ પરણેલી હતી અને સુખી હતી.
હવે આલોકને કરીનાને મળવાની તાલાવેલી લાગી હતી. એને કરીનાને ફોટો મોકલવા માટે કહ્યું હતું પણ કરીનાએ એમ કહીને વાત ટાળી દીધી હતી કે એક જ શહેરમાં છે તો કેમ મળી જ ના લઇએ.
હવે આલોક કરીનાને મળવા માટે અધીરો થયો હતો. એણે આગળ એક-બે વાર કહ્યું હતું પણ કરીના વાત ટાળી દેતી હતી.
છેવટે એ પણ રાજી થઇ ગઈ . એને પણ આલોક જોડે વાતો કરવાની મજા આવતી હતી. બંનેએ જગ્યા અને સમય નક્કી કર્યો, એમ. જી. રોડ, કાફે-કોફી-ડે.. જ્યાં દુનિયાભર.. બેંગ્લોરભરના પ્રેમીઓ મળતા હતા અને વાતો કરવામાં સમય પસાર કરતા હતા. પણ હવે ત્યાં જઈને મળવા માટે એક-બીજા ને મોબાઈલ-નંબર તો આપવો પડે.. અને બંનેએ એકબીજાના નંબરની આપ લે કરી.
અને પછી આલોકે નંબર જોડ્યો.. અને.. એ ચોંકી ગયી.. એણે તરત જ ફોન કરીના ઉપાડે એ પહેલા જ કાપી નાખ્યો.. જો કે કરીના પણ હવે વાત કરવાના મુડમાં નહોતી...
કારણ... કરીના પૂર્વાની કાકાની મોટી છોકરી હતી અને એ પરણીને એના પતિ જોડે બેંગ્લોરમાં જ રહેતી હતી. અને આટલા સગપણને કારણે કરીના, ખરેખર તો રચના પાસે આલોકનો નંબર પહેલેથી જ હતો અને અલોક પાસે પણ રચનાનો નંબર હતો.. અને એટલે જ...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ક્યાંયથી ઉઠાંતરી નથી કરી હો કે... મારી પ્રથમ વાર્તા કે લઘુકથા (શું કહેવાય એ ખરેખર ખબર નથી.) જે કહો એ, પણ મનમાં આવી એટલે લખી નાખી છે..... કોઈ ભૂલ હોય કે પછી ટીકા-ટીપ્પણી આવકાર્ય છે... જેથી બીજી વાર્તા-લઘુકથામાં એ ભૂલો ના થાય.. જો લખીશ તો....

મારી નજરે પુસ્તક: ઓશો - ધ્યાન દર્શન

2009-11-13T21:38:00.004+05:30

મુંબઈ આવ્યા પછી પ્રથમ પુસ્તક સમાપ્ત કર્યું. ઓશોનું ધ્યાન-દર્શન. અને નવાઈની વાત એ છે કે આ ધ્યાનનું પુસ્તક મેં બસમાં ઓફીસ જતા જતા ૨ અઠવાડિયામાં પૂરું કર્યું. ધ્યાનનું પુસ્તક ભરચક બસમાં!!!! આ જ તો મજા છે મુંબઈની, અહી તમે ભીડમાં પણ એકલા જ હો અને સમયની હમેંશા અહી મારામારી જ હોય છે એટલે આ રીતે જ તમારે સમયની ચોરી કરવી પડે.

હવે આ પુસ્તક વિષે વાત કરું તો, ઓશો આ પુસ્તકમાં ધ્યાન કરવાના ૨ પ્રયોગો વિષે માહિતી આપી છે. અને એટલે જ આ ખાલી વાંચવા માટેનું પુસ્તક નથી પણ કરવા માટેનું છે. આ ૨ પ્રયોગો દ્વારા તમે ધ્યાનથી સમાધિ સુધીની સ્થિતિમાં પહોંચી શકો છો જ્યાં તમને પરમાનંદનો અનુભવ થાય છે. જેવો આપને સમાગમમાં ચરમ-સીમા પર પરમ આનંદનો અનુભવ થાય છે એમ. પણ પ્રયોગો છે અઘરા, એક પ્રયોગ મેં ઘેર કરવાનો પ્રયન્ત કર્યો પણ સફળતા ના મળી. જો કે ઓશોએ કહ્યું જ છે કે એક-બે દિવસમાં કોઈને પરમાનંદનો અનુભવ ભાગ્યે જ થશે. સાથે સાથે એમણે ધ્યાન-યોગ-સમાધિ વિષે પણ ઘણી વાતો કરી છે. યોગ-શિબિરમાં હાજરી આપનારા સાધકો સાથેની પ્રશ્નોત્તરી તરીકે. જે લોકોને માત્ર પ્રયોગમાં જ રસ હોય તેમને પુસ્તકના પાછલા ૪-૫ પાના વાંચી જવા, તેમાં માત્ર પ્રયોગ કરવાની રીત આપેલી છે, કોઈ પણ જાતની વિચારધારા(ફિલોસોફી)વિના. બાકી જેને રસ હોય એમને તો કહેવાની જરૂર નથી. એ તો આખી ચોપડી વાંચવાના જ છે... ૧૨૦-૧૨૫ જ તો પાના છે, બરાબર ને.....

એક સારું કાર્ય... પોતાના માટે....

2009-11-08T19:42:00.002+05:30

આજે મારા પોતાના શોખ માટે મેં એક કાર્ય કર્યું.. જે મારે વર્ષો પહેલા કરવાની ઈચ્છા હતી... કરવું જોઈતું હતું... પણ ક્યારેક રૂપિયાના અભાવે અને... આળસના લીધે રહી જતું હતું....
આજે હું નર્મદ પુસ્તકાલયનો સભ્ય બની ગયો... અને પ્રથમ પુસ્તક પણ લેતો આવ્યો... બક્ષી: એક જીવની....
અત્યાર સુધીના વર્ષો માં મારે ઘરે જો કોઈ ગુજરાતી પુસ્તક આવ્યું હોય.. પછી રોજનું છાપું હોય કે મેગેઝીન હોય.... મેં બીજા દિવસનો સવાર પડે એ પહેલા એને પૂરું કરી જ દીધું હોય... એટલો વાંચનનો શોખ છે મને... આ તો અંગ્રેજી પર હજી ગુજરાતી જેટલી પકડ નથી એટલે બાકી તો અંગ્રેજી પુસ્તક માટે પણ એવું જ થતું હોય... પણ એ પકડ પણ આવી જશે....
સભ્ય બન્યા પછી અંદર હું આ પુસ્તક લેવા ગયો ત્યારે ત્યાં પડેલા હારબંધ વ્યવસ્થિત પુસ્તકોની વિશાલ શ્રુંખલા જોઈને હું દંગ રહી ગયો કે મેં કેમ આટલા વર્ષો સુધી આ કાર્ય ના કર્યું એનો મને પસ્તાવો થયો... પણ દેર આયે.. દુરસ્ત આયે.. હવે દર અઠવાડિયે એક પુસ્તક પૂરું કરી દઈશ....
જો તમે પણ કોઈ સુરતમાં જ રહેતા હોય તો આ કામ વહેલી તકે કરી લો....